Nicaragua es en mi cuerpo pero Granada es en mi corazon.

Allereerst hartstikke bedankt voor alle leuke en lieve en hartverwarmende reacties vanuit Nederland, Noorwegen Frankrijk en Aruba! Voor de komende periode is de verwachting dat de blogs iets minder spannend worden en ik wellicht wat zakelijker moet gaan schrijven. In opdracht van school moet ik mijn werkzaamheden namelijk ook gaan toelichten via een weblog, nou zitten jullie als lezer natuurlijk met smacht te wachten op wat ik nou eigenlijk ga doen in Nicaragua behalve cocktails drinken, Spaans leren en in mijn hangmat liggen. Later dus meer over mijn stage.

Hangmat in de Spaanse school.

Wat is de ideale voorbereiding, een avond van te voren, voor het maken van een toets de volgende dag? Nog even de toetsstof doorkijken en dan vroeg naar bed. Dit hebben we dus niet gedaan. Doordat de mojitos die avond maar 15 cordoba per stuk zouden kosten, moesten wij daar als gierige Hollanders natuurlijk optimaal van profiteren. De prachtige barvrouw schudde letterlijk en figuurlijk heel wat cocktails voor ons in elkaar. Het was weer eens een gezellige avond, maar rond middennacht werd het toch tijd om richting onze bedjes te gaan. Om zes uur de wekker gezet om alsnog wat voorbereidingen te treffen voor de toets van diezelfde dag.

Met dos vingers in de neus heb ik woensdag mijn examen Spaans gemaakt. Als afsluiting van de intensieve lessen spaans was het nodig om nog een toets te maken. Dit was nog wel even peentjes zweten maar ik wist waar ik het uiteindelijk allemaal voor zou doen: een heus diploma! Zo trots als een pauw nam ik het papiertje in ontvangst en na een kort bedankje voor mijn favo docent knepen we hem er tussen uit voor de middaglunch. Enkele uren laten werden we weer verwacht om naar Laguna de Apollo te gaan.
Dit is een meer in een vulkaan en het is mogelijk om hier in te zwemmen. Het water had een aangename temperatuur en de omgeving was werkelijk waar fantastisch. Dit was tevens onze laatste activiteit met de klas en betekende dus ook ons afscheid van de Spaanse school. Met een goed gevoel kijk ik terug op de twee weken Spaanse les en de leuke gesprekken met Alfredo. Een leuke anekdote over Alfredo is ook nog dat hij enige tijd geleden blijkbaar een Nederlands filmpje had gezien met haagse sjon waarop mi professor uit het niets een keer in zijn handen klapte en in gebrekkig Nederlands schreeuwde “Kom op dan Ankerjong! Vuile vieze ankerlijer”.Dit is een dumpertclassic en muy famoso in Nederland, ik pistte bijna in mijn broek van het lachen van deze slechte imitatie, maar ik ga deze man wel missen!

Donderdag was een dag waar we naar uit hadden gekeken, onze verhuizing naar onze verblijfplaats voor de komende vijf maanden zou gerealiseerd worden . De kamers waar wij de komende maanden in gaan verblijven waren nog niet af. Het bleek toch wel erg warm te zijn in de kamers, dit kwam doordat de ‘architect’ de ramen was vergeten. Twee arbeiders waren nog druk bezig met het plaatsen van de kozijnen en het zou nog twee dagen duren voordat het huis af zou zijn. Donderdag- en vrijdagavond sliepen we dan ook nog bij de eigenaresse van de appartementen. Dit was geen fiesta zoals vrijwel alle dagen in Granada waren, maar een troosteloze bende.
Naast de verhuizing was het ook de eerste dag stage voor mij. Tjitske bracht Bart en mij richting de hoofdstad Managua waar het bedrijf Jagwood+ zit. Met el gerente, Margie, bespraken we de te behalen doelstellingen voor het komende jaar. De kennismaking was goed en Margie is een intelligente en behulpzame baas, met haar als begeleider komen Bart en ik het jaar wel door.
Donderdagavond ontvluchten we de troosteloze kamers in Masaya om weer naar de mercado te gaan in het centrum van Masaya. De combinatie van muziek, lekker eten en fruitshakes is iets waar wij geen genoeg van lijken te krijgen.Drie fruitshakes verder gingen we vroeg naar huis omdat de volgende dag het echte werk zou beginnen.

Half 7 in de morgen ging de wekker, snel onder de koude douche, aankleden en richting de bussen. Het openbaar vervoer is zoals ik al eerder beschreven heb een hele ervaring, ook deze morgen was het weer zover. Bart en ik pakten een mooie oldskool Amerikaanse schoolbus die aan alle kanten piept en kraakt. Na meer dan een uur in de bus gezeten te hebben kwamen we in de grote stad Managua, als provinciaaltjes uit Nederland zou je verwachten dat we nog uren zouden moeten zoeken naar waar ons bedrijf ook alweer zat(uiteraard hadden we de verkeerde bus gepakt). Met meer geluk dan wijsheid kwamen we voorbij het ziekenhuis wat we een dag daarvoor toevallig hadden gezien. Detener aqui!!!? En we sprongen de bus uit. Nog vijf minuten lopen en we arriveerden op onze werkplekken. Vervolgens hebben we een dag zitten zwoegen, ploeteren en gebrekkig Spaans zitten praten met de collega’s. De collega’s zijn overigens muy gentile, tijdens de lunch praten we over het weer(over het weer praten is universeel), eten, Nicaragua etc. Om 17:00 onze spullen gepakt en een taxi gepakt richting de bussen in metro centro.

Tjitske had ons vooraf nog zo gewaarschuwd , “stap nooit een taxi in waar al meerdere personen inzitten”!Of zorg dat als je een taxi aanhoudt ,je voor een taxi ‘privado’ betaalt. (Het is hier voor de nicaraguense gebruikelijk om elk vervoersmiddel met zoveel mogelijk mensen vol te stoppen). Als we haar raad hadden opgevolgd hadden Bart en ik geen doodsangsten hoeven uit te staan. Na onze eerste echte werkdag namen we namelijk een taxi richting Continental hotel, van die plek vertrekken alle bussen richting onze woonplaats Masaya. Nadat we een taxi hadden besproken voor 40 cordoba richting Continental hotel, nam de chauffeur ,voor ons gevoel, een wat vreemde weg. Nadat hij ook nog langs de weg stopte om naast ons een 3e persoon mee te laten rijden begon mijn hart al iets sneller te kloppen. In de buitenspiegel keek ik naar de persoon die achter mij ging zitten. Bartje vroeg met een licht overslaande stem: wat moeten we doen Tijmen!? Uitstappen toch!? Met mijn rechtoog keek ik via de buitenspiegel wat de persoon achter mij deed en met mijn linkeroog probeerde ik de taxichauffeur nog in de gaten te houden. Toen hij ook nog ging bellen dacht ik dat het helemaal foute boel was, de gedachte schoot door mijn hoofd dat hij zijn mafiamaatjes had gebeld om ons in het minst erge geval geld afhandig te maken.
Gelukkig liep het af met een sisser, we zijn de taxi uitgezet op een totaal verkeerde plek dan afgesproken. Vervolgens een kwartier gezocht naar de juiste bus, na wat rondvragen bleek dat we een bus moesten pakken richting metro centro. Om vandaar over te stappen op een bus richting Masaya.Uiteindelijk stapten we in metro centro opgelucht in een volgestampt busje in met de tekst ‘Masaya’ erop. Om kwart voor 7 s’avonds kwamen we gebroken aan in Masaya. Bijna twaalf uur later dan dat we diezelfde dag vertrokken waren.

Omdat ik door mijn kleren heen was heb ik zaterdag middag een polo gekocht. Een echte lacoste polo. Die polo’s zijn hier 15x zo goedkoop als in Nederland, het krokodilletje valt er dan ook bijna af of staat met zijn kop de verkeerde kant op. Nu kan ik tenminste representatief op mijn werk verschijnen.Nadat we de lokale PC Hooftstraat hadden verlaten moesten de vitaminen weer aangevuld worden. Vaste recept is een batidos met pina y mango. Het fruit is hier 5x zo goedkoop maar ook 5x zo lekker. Als fruitliefhebber hoor je mij dus niet klagen. In de avond konden we dan eindelijk verhuizen naar onze verblijfplaats voor de rest van de stageperiode. We wonen met zijn vijfen in een soort van compound, ieder heeft zijn eigen kamer inclusief douche(exclusief warm water) ,toilet(exclusief wc bril) en verder hebben we een waakhond. De eerste nacht was verschrikkelijk, doordat de hond de hele nacht heeft staan blaffen en om 6 uur s’ochtends de kinderdisco bij de buren begon had ik slecht geslapen. Tel daar nog bij dat ik geen airco of ventilator had zodat het mucho calor was.De vijfde persoon die bij ons in het fort woont is Javier, een 37-jarige verkoper van horecavoedsel. Javier is een hardstikke aardige man en zegt bij elke zin, ‘’joe ar mai friend! AMIGOS “ gevolgd door een ferme handdruk.
In de houtfabriek maken ze de mooiste dingen.

Zondag een dagje op de jockeyclub geweest met zijn vieren om tussen de socios(vervelioos)naar wat wedstrijden te kijken. Hier werd stevig gegokt en af en toe kreeg de jockey een pak met geld in zijn hand gedrukt waarna hij in een volgende run ineens niet meer zo snel ging. Het was leuk om weer even in Granada terug te zijn. Overigens is er een wereld van verschil tussen het meer toeristische Granada en het armere Masaya. Dit was wel even schrikken voor mij tijdens de eerste dagen in Masaya, onverharde wegen en graaiende mensen in vuilnisbakken is hier het straatbeeld. Al ben ik na een kleine week al redelijk gewend aan dit gegeven. Blijkbaar went alles.
Uit stilstand maakt deze man 20 stoelen per dag.

De eerste volledige werkweek bij Jagwood+ zelf begon maandag. De afspraak is dat wij de aankomende maanden actief deelnemen aan de vergaderingen. Zo ook maandag, om 9:00 startte de vergadering en vertelde iedereen waar hij of zij mee bezig was en werden er mededelingen gedaan. Een van de mededelingen ging over het handen wassen met een desinfecterend spul voordat je aan het werk gaat. De mexicaanse griep is de reden van deze maatregel. Het reizen van en naar het werk is zwaar, dit komt niet zozeer door de reistijd. Maar meer waarop dat reizen gebeurd, doordat de bussen altijd vol zitten moet je 3 kwartier in de meest onmogelijke posities staan of zitten als je geluk hebt. Via een Houdini act word ik dagelijkse gedwongen om de bus weer uit te gaan. Ook dit went weer, er gebeurd ook altijd wel iets opvallends gedurende een reis. De ene dag wordt er borstvoeding gegeven voor je neus, de andere dag zit je bij iemand op schoot. Vreemd genoeg ga ik hier dingen al heel gauw als normaal beschouwen en kan ik mij op dit moment eigenlijk weinig herinneren van de andere busreizen. Dit terwijl er altijd wel iets gebeurd wat in Nederland niet snel zou voorkomen.
Collega's in een relaxte houtstoel.

Omdat ik inmiddels al bijna drie weken mijn sportschool had moeten missen had ik de sterke drang om weer iets te gaan doen. Met Javier en Joost zijn we naar de lokale sportschool geweest, hier had ik geen hoge verwachtingen van. Dit was maar goed ook want de apparaten die er stonden stamden uit het jaar 1973. Verder stonden alle apparaten dicht op elkaar en was het ook gigantisch druk. Maar doordat ik eindelijk weer kon trainen was ik een gelukkig man! Hier ga ik de komende maanden dan ook lekker sporten. Donderdagochtend heb ik een vervolg gegeven aan het sporten, om 5:00 de wekker gezet en samen met Javier, Joost en Erik renden we richting de sportschool. Twee blokken verder begaf Javier zijn hart het bijna en kon hij niet meekomen in ons tempo waar Kiplagat jaloers op zou zijn.
Tafel en stoelen in de houtwinkel.

De eerste weken van mijn stage staan vooral in het teken van het leren kennen van het bedrijf en mijn collega’s . Woensdagochtend heb ik een houtbank, houtbewerkingsfabriek en een winkel bezocht die samen werken met Jagwood+. Ik was best onder de indruk van de producten die ze hier met de hand maakten. Deze producten zouden zeker niet mistaan op de Europese markt. Ik vroeg aan een medewerker van de houtbewerkingsfabriek hoelang hij erover deed om een stoel te ‘bevlechten’. “ Uno dia”, daarop vroeg ik :ocho horas?, waarop hij antwoordde: “no,doce horas”. De werktijden verschillen hier dus ook wel iets met die in Nederland.
Twaalf uur per dag aan het zwoegen voor een stoel.

In de straat waar wij wonen staat zeven dagen per week een vrouwtje typische Nicaraguense gerechten te koken. Dit is vooral voor de eerste dagen erg gemakkelijk aangezien het gas nog niet was aangesloten. Ook nu het gas inmiddels is aangesloten blijkt het toch makkelijk te zijn om snel daar wat te halen ipv zelf te gaan koken, ze koken hier ook zo lekker! Donderdagavond wat gegeten in het centrum van de Masaya, hier hadden ze heerlijke pescado met wat konijnenvoer erbij. Eenmaal thuis nog even rustig op mijn kamer F5end de avond doorkomen en om half 11 slapen. Dromen van het prachtige Granada wat ik al een klein beetje in mijn hart had gesloten, maar wellicht zal ik in de komende weken Masaya ook in mijn hart sluiten.