* Voor de foto liefhebbers heb ik deze week wat plaatjes tussen mijn blog geplaatst van o.a. Leon, wat ik twee weken geleden heb bezocht.
Leon.
Letterlijk en figuurlijk had het tijd nodig om mijn weg te vinden. Nu ik echter bijna een maand in Masaya woon weet ik waar ik wel en niet mijn boodschappen moet doen, mijn was moet doen(uitbesteden aan een wasvrouw) en ben ik hier voor het eerst naar de kapper geweest. Voor 2,5 euro heeft de Nicaraguaanse kapper Mari mij van een nieuwe coupe voorzien. Opvallende vraag die hij stelde nadat hij mijn linker zijkant van mijn hoofd had bijgewerkt: Hoe wil je de rechterkant geknipt hebben? Ik vroeg aan hem of het mogelijk was om een tribal in mijn rechterhaar helft te scheren, dit bleek mogelijk te zijn. Zo geschiedde, de reacties op mijn werk waren overweldigend! Ik zit er nu aan te denken om op mijn achterhoofd iets soortgelijks te laten plaaten.
Hostel in Leon.
De liters gatorade die ik dagelijks weg tik koop ik bij een vrouwtje bij ons in de straat, deze mevrouw heeft een ‘pulperia’. Hier verkopen ze alle belangrijke levensbehoeften zoals drank, schoonmaakmiddelen en etenswaren. Naast de Pulperia zit een kleermaker, hier heb ik deze week twee broeken in laten nemen voor het schamele bedrag van 70 euro cent.Een straat verderop zit een bakkertje waar ik dus mijn brood haal, helaas kennen ze hier alleen witbrood of witte bolletjes. Het stimuleren van de lokale economie is dus goed mogelijk alleen voor de echte boodschappen ben ik toch genoodzaakt naar een grotere supermercado te gaan.
Leon.
Ondertussen begin ik ook weer in een normaal sportritme te komen, dit was ook iets waar ik naar snakte. Voorlopig is het alleen krachttraining omdat de cardio in sportschool ‘Zues’ belabberd is. De weerstand van de fiets wordt bepaald met een remblok, even een weerstandje hoger zetten zit er hier niet in. Doordat je bepaalde stoffen aanmaakt met het sporten voel ik mij weer vitaler en gelukkiger dan voorheen, met mijn ipod een uurtje sporten en vervolgens rustig in parque central een batidos drinken is voor mij even een moment van geluk!
Leon.
Een ander moment van geluk was toen ik vanmorgen in de bus stond en een hit van Julio Iglesias werd gedraaid! Dit toverde een brede glimlach op mijn gezicht, aangezien ik een aantal jaar geleden ooit eens in een gekke bui negen cd’s van deze koning had gekocht. Na Julio kwamen de gebruikelijke Nica hits weer voorbij die om het half uur herhaald worden. Een beetje te vergelijken met de commerciele radiozenders in Nederland, maar dan erger. Inmiddels kan ik deze nummers wel dromen en is de muziek niet meer weg te denken uit mijn dagelijkse ritme.
Muurtekening in Leon.
Perro NO! NO PERRO, PERRRROOOOH NOOOOOH, perro NO, DETENER PERRO. PERRRRRROOO , KUTHOND, AFBLIJFEN , NO PERRO, NOOO Noo PERRO. GODVERDOMME, PERRRO . Ondertussen springt onze hongerige waakhond genaamd Perro tegen mij op en probeerd mijn brood te stelen. Dit ritueel herhaald zich dagelijk twee tot drie keer. Gelukkig verdeeld perro ook zijn aandacht over de andere bewoners en hoor ik regelmatig Erik, Sander en Bart dezelfe teksten uitkramen. Daarbij is Bart onze grootste dierenvriend en zet hij dagelijks een schaaltje met water klaar. Eigenlijk is het wel een lieve hond maar hij heeft de speciale gave altijd voor je voeten te lopen of tegen je op te springen wanneer het even niet uitkomt.
Uitzicht vanaf parque central in Managua.
Afgelopen zaterdag waren wij als stagiaires van On Stage uitgenodigd voor een bbq bij Onno en Tjitske thuis. Een prachtige huis op een idylisch plekje grenzend aan het Laguna de Apoyo was waar wij die middag zouden verblijven. Met de ongeveer 20 stagiaires die On Stage voor dit komende half jaar hadden bemiddeld, hadden we een erg geslaagde middag. Een beetje zwemmen, vleesje mee, trainingspak aan, gewoon jolijt, pret maken dus!
Propaganda van links, in Leon.
In de avond wilde iedereen nog gaan stappen in Granada, ik als anti-stapman bleef thuis. Ook omdat ik gewoon te moe was. Zondag zijn Joost, Erik , Sander en ondergetekende bij de kapper geweest. Na dit avontuur de taxi gepakt richting Laguna de Apoyo. Dit maal zijn we met een groep van acht raddraaiers bij een hostel aan het meer beland, ook hier hebben we ons weer prima vermaakt die dag. S’avonds weer vroeg naar bed want een nieuwe werkweek zou aanbreken de volgende dag.
verjaardag = taart bij Jagwood+
Vergaderen in het Spaans, lastig zou je denken. Dat is het ook. Elke maandagmorgen wordt bij mij op het bedrijf Jagwood besproken wat er die week gaat gebeuren en tegen welke problemen men aanloopt. Lucas, Oostenrijker van origine, begon zijn verhaal. Aangezien Lucas ook een extranjero is was het van hem die ochtend nog het beste te volgen. Hij praatte rustig en langzaam en gebruikt niet te moeilijke woorden. Vervolgens kwam de Braziliaanse Fernanda aan het woord, met haar Portugese tongval ratelde ze haar teksten er uit, dit was al veel lastiger te begrijpen. Zo ging het rondje nog een tijd verder en begreep ik in de hoofdlijnen wat iedereen aan het doen was en waar men tegen aan liep. Men had vooral meer tijd nodig. Als afsluiter mocht ik ook nog een duit in het zakje doen, met mijn vlotte babbel vertelde ik dat ik ook meer tijd nodig had voor de macro analyse en dat het naar alle waarschijnlijkheid woensdag af zou zijn. De kleine problemen waar ik tegen aan loop alhier zijn dat ik in het Engels een product aan het maken ben, maar ik kom gewoon soms niet op bepaalde woorden in het Engels, maar kom ik alleen aan de Spaanse vertaling van het woord waar ik naar op zoek ben. Mijn denkwijze is hier al zo goed als verspaand. In Nederland is het makkelijker om in het Engels te denken en te handelen dan in Nicaragua merk ik bij mezelf.
El gerente,(Margie Ortega)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten