Hay más tiempo que vida

Vanuit een hangmat, waar de werkloze Nica’s de resterende drie uur per dag in liggen(als ze dus niet in hun bed slapen), schrijf ik weer eens over mijn nieuwe ervaringen die ik hier heb opgedaan. De mensen zijn hier, op een paar na, allemaal aardig en gastvrij. Daardoor voel ik me hier volkomen op mijn gemak, doordat de Spaanse lessen ook voorspoedig gaan, zit een gesprekje met een Nicaraguense er ook in. Ik streef er naar om onafhankelijk te zijn in mijn leven, in Nederland lukt dat aardig, maar ook hier gaat mij dat goed af. In eerste instantie dacht ik dat de taal een probleem zou kunnen vormen, maar na intensieve Spaanse lessen is dat niet aan de orde. De cultuurschok is ook nog niet heel groot, dit komt mede doordat wij in het rijke Granada verblijven. Het appartement waar ik nu bijvoorbeeld in verblijf is vergelijkbaar met mijn woning in Nederland, zo niet beter. Doordat we regelmatig boodschappen doen, lopen we ook wel eens door een armere wijk. Deze wijk kenmerkt zich door huizen met daken van golfplaat en doordat de wegen door de wijken niet geasfalteerd zijn. Doordat we hier nu twee weken zitten, hebben we al verschillende kanten gezien van Nicaragua. Een rijkere – en arme kant.

Vorige week zondag was het een grootse feestdag in Granada. Het thema van la fiesta was paarden. Alle paarden van de jockeyclub(ongeveer 90) liepen door de straten van Granada. Ook bij dit feest had de commercialisering toegeslagen en werd er met veel lawaai duidelijk gemaakt dat ook Heineken biertjes lekker zijn.

Feest in Granada.

Rond een uur of zes s’avonds werden wij op de jockeyclub verwacht om te helpen bij een feest. Het jaar daarvoor waren er 1400 gasten op dit feest, waar het onbeperkt rum drinken was voor 10 dollar.Voor de lokale bevolking veel geld, hier kwamen dan ook louter rijkere mensen. Het (on)eerlijke aan rijke mensen is dat daar vaak ook mooie vrouwen om heen lopen. Ik heb mijn ogen die avond dan ook goed de kost gegevens en waar nodig hielp ik de vrouwen een handje ,mochten ze problemen hebben met het opkomen van de trap richting het VIP gedeelte. Voor dit VIP gedeelte moesten de gasten 15 dollar betalen, als extraatje mocht er onbeperkt bier gedronken worden. Erik en ik stonden als “securidad” bij de trap om de pobres tegen te houden. Dit werd ons af en toe niet in dank afgenomen, gevolg was verhitte discussies en zowel Erik als ik stonden op het punt om een peer tussen de ogen te ontvangen van een dronken Nicaraguense. De sfeer was verder muy bueno, van al dat harde werken kregen we uiteraard ook dorst. Dus dronken we een lekker glas water.

Op het eind van de avond heb ik nog aan mijn salsaskills gewerkt en hadden we een groep vrouwen+gaybestfriend ontmoet. Ook deze mensen waren weer zo aardig, lief en spontaan dat je bijna hier voor altijd zou willen blijven. Bijna.

Maandag was zoals iedereen de maandag in Nederland kent, je sleept je niet- uitgeruste lichaam naar je werk/school en zit daar je tijd uit. Gelukkig hadden we onze lessen verplaatst naar 13:00 zodat de concentratie in de lessen nog enigszins aanwezig was. Maandagavond vroeg naar bed dus. De volgende dag weer het oude ritme oppakken van in de morgen Spaanse les en in de middag een leuke activiteit. In de middag hebben we een tour gedaan over het meer van Granada, deze hadden we al gedaan, alleen dan bij kutweer. Hier is verder niks noemenswaardigs gebeurd, echter was dit wel weer genieten van de mooie natuur.Maar dit wordt al bijna gewoon.

Woensdagochtend heb ik met mijn docent Alfredo gepraat over de armoede in Nicaragua. Mijn opdracht van Fred is om een thesis te schrijven over economie in de breedste zin van het woord. Ik heb ervoor gekozen om te schrijven over de economische verschillen tussen Nicaragua en Nederland.

Ik vroeg mijn docent wat hij over hield aan een week Spaanse les geven, het antwoord was 800 cordoba. Voor mijn Spaanse lessen heb ik 3750 cordoba betaald aan het maatschappelijk verantwoord ondernemende stage bemiddelingsbureau on stage. Na aftrek van kosten voor de activiteiten en het deel winst voor de eigenarese van de Spaanse school blijft er naar mijn mening teveel geld aan de verkeerde strijkstokken plakken. Gelukkig heeft dit bemiddelingsbureau wel het beste voor met deze hardwerkende docenten.

Als je donderdagmiddag had afgestemd op de radiozender "El Vulcano", kon je horen hoe wij ons debuut maakten op de nationale radio. Na een voorstelronde namen Sander en ik de show over, en hebben we een uur lang een show aan elkaar gepraat en de te draaien muziek bepaald.S’middags pakten we met de klas een stampvolle bus richting een dorp iets buiten Granada, na een pottenbakker bezocht te hebben was het wachten op de bus terug. Het reizen met de bus hier is in vergelijking met Nederland niet best, op tijd rijden kennen ze hier niet en overal waar mensen in willen stappen stopt de bus. Als je denkt dat de bus vol zit, het gangpad staat al vol met mensen, propt het hulpje van de buschauffeur nog wat extra mensen naar binnen. Ook weer een geweldige ervaring en het zet je aan het denken dat Arriva zo slecht nog niet is. In de avond moesten onze keeltjes weer gesmeerd worden, na al dat harde werken. Na een paar fruitshakes stapten we toch weer over op ons oude bekende recept, de Mojito! Doordat we in ons stamcafe zaten in Granada, kwamen we ook nog wat oude bekenden tegen. De gezellige avond was echter weer vroeg ten einde omdat de volgende morgen om 7 :00 de wekker zou gaan.

Buenas noches wordt er steevast tegen mijn docent gezegd als Alfredo weer iets te laat de school binnen druipt. Een docent naar mijn hart dus. Hoezo op tijd komen? Tussen de leuke gesprekken door met mijn docent tracht hij mij nog wat grammatica bij te brengen, zoals eerder beschreven
me gusta ik dat enorm. Vandaag(maandag 24 aug.) leerde hij mij de pasado en al zijn uitzonderingen daarin, eigenlijk zou ik dat nu moeten leren maar ik heb de lezers beloofd om een nieuw blog te plaatsen.

Vrijdagmiddag hebben we met onze klas cocktails gemaakt(Mojito & Macao), opgedronken en vervolgens stapten we beschonken de taxi in om met gierende banden naar San Juan del Sur te scheuren. Eenmaal aangekomen gingen we naar de eerste de beste standhut om onze dorst weer te lessen. De ondergaande zon zakte weg achter de horizon en met een fruitmix te drinken was dit weer ultiem genieten. In de avond hebben we een stal gezocht om twee nachten te verblijven. Voor een paar dollar p.p. verbleven we in de slechtste hut waar ik ooit heb geslapen. Toen ik de deur van mijn hut forceerde brak ik bijna mijn nek over de hopen stront en de marmotten die hier ook niet meer konden leven. In 2003 was er voor het laatst schoongemaakt, de bedden waren van steen, het dekbed van hout en er lag iets op het bed wat voor een kussen door moest gaan. Een geweldige ervaring, maar niet voor herhaling vatbaar. Ik ben tenslotte nog steeds een verwende Nederlander.

Maargoed we kwamen hier ook niet voor de 5 sterren hotels maar voor de prachtige golfen! Na een avond doorhalen pakten we nog vijf uur slaap mee en gingen we de volgende morgen met goede moed richting playa del Madera. De weg naar deze surfspot was al even avontuurlijk als de inval in mijn hut van de nacht daarvoor. In een oude trabant hobbelden we de slingerende zandweggetjes over en reden we door de ongerepte natuur. Toen we de berg op moesten schakelde de chauffeur terug naar zijn 1 en maakte de auto maximaal zijn toeren. Deze 30 minuten durende rit maakte mij kotsmisselijk, maar toen we aankwamen op playa del Madera veranderde die kotsneigingen in een brede greins op mijn gezicht. Wat een prachtig strand! Doordat we om negen uur in de morgen aankwamen was er nog niemand op het strand, na een surfboard gehuurd te hebben sprong ik met mijn plank het water in. Na vier keer van mijn plank gespoeld te zijn, pakte ik de vijfde golf een stuk mee en stond ik op mijn surfboard.

In de middag aten we bij een restaurant aan het strand een broodje, waar in de rest van het land de mensen aardig en gastvrij zijn was hier het tegenovergestelde het geval. De grafstemming was van hun koppies af te lezen, door de lethargische houding van deze locals zijn we de zondag maar naar een ander strand gegaan.Op de terugweg was het nog nodig om de taxi over een berg te duwen, met vijf man sterk duwden we de taxi aan en vervolgens konden wij nog een flinke hap uitlaatgassen naar binnen ademen. Met de half opgedronken fles Flor de Caña tussen de versnellingspook en de handrem in manoeuvreerde de chauffeur ons richting het centrum van San Juan. Zaterdagavond waren we gebroken van een dag surfen in de felle zon. Dit in combinatie met de zoute zee was voor ons aanleiding om het die avond rustig aan te doen. In San Juan zelf werd door ons een strandtent opgezocht met relaxte strandstoelen en voor de sfeer had men ook nog een vuurtje aangestoken. Twee drankjes verder rolden we richting onze barakken en pakten we de nodige uurtjes slaap.

Zondag was onze bestemming playa Emanso, na een surfshirt gekocht te hebben en weer een plank te hebben gehuurd werden we met een SUV richting het andere strand gebracht. Ook hier kon weer fantastisch gesurfd worden, alleen was hier wel iets drukker. Die dag hebben we ons prima vermaakt en in de avond haalde dezelfde chauffeur ons weer op. Na onze goede ervaringen van de avond daarvoor zijn we weer bij dezelfde strandtent gaan zitten, met een fruitsalade, fruitshakes en lekkere Nicamuziek op de achtergrond hebben we nog nagenoten van dit topweekend en zagen we nog net de zon weer verdwijnen achter de horizon.Wat kan het leven hier toch mooi zijn!