Disfrutar!!

De laatste stage week is aangebroken. De tijd is omgevlogen, dit komt vooral door ik het heel erg naar mijn zin heb gehad op mijn stage. Door het vele beulswerk wat ik heb verricht vergat ik de tijd en voordat ik erg in had zit ik al aan het einde van mijn leerproces. Kort samengevat heb ik niet zozeer inhoudelijk iets geleerd op de stage. Wel heb i geleerd hoe het werken in een andere cultuur is. De Latijns- Amerikaanse cultuur verschilt nogal met die van de Europese. Voordat hier iets geregeld is moeten er heel wat puntjes op de i gezet worden en vaak kom de i er niet eens en is wachten tot je een ons weegt.De mensen zijn heel gastvrij in dit land, ondanks de grote armoede is men bereid veel te delen. Zo was ik laatst bij een vriendin op bezoek in een huisje van 3 bij 4 en werd mij van alles te eten aangeboden.

Met mijn steenkolen engels heb ik toch een mooi product in elkaar gedraaid voor Jagwood+. Waar ik eerder al aangaf dat het vrij lastig is om in een Spaanstalige omgeving ‘Engels’ te denken is dat alleen nog maar moeilijker geworden naarmate de tijd vorderde. Omdat ik dagelijks met diverse vrienden/vriendinnen of collega’s Spaans praat is de manier van denken behoorlijk veranderd. Ook de Latijns Amerikaanse manana cultuur zit er al goed in. Dagelijks verschijn ik minimaal drie uur te laat op mijn werk en al het werk schuif ik voor mij uit. Terugkomend op het export plan, mede dankzij don Sandereros is het nog enigszins leesbaar. Nadat ik bezig was geweest met de puntjes op de verschillende i’s te zetten en ik bezig was met andere werkzaamheden heeft Sandes mijn verslag met een kritische blik overgelezen. Aangezien Sander jarenlang een relatie heeft gehad met een Amerikaanse is zijn engels bijna net zo goed als Hanszz van Baalen. Na een paar minuscule foutjes gevonden te hebben is het verslag casi listo.

De twee eindproducten zijn opgestuurd naar de commerciële boy van het bedrijf. Don Carlos werkt sinds drie weken dagelijks bij Jagwood+, Carlos kan nu bezig gaan met het export plan en de aanbevelingen voor de webshop. Al met al heeft het export plan en de aanbevelingen voor de webshop een vorm gekregen waar Jagwood+ daadwerkelijk iets aan heeft. Na maanden zwoegen op de burelen van Jagwood+ wordt het tijd om afscheid te nemen van een gedenkwaardige stage. Vrijdag 18 december is mijn laatste dag op kantoor en ik kijk er naar uit om gas terug te nemen van een drukke periode. De vakantie is zeer welkom want de dagen beulswerk verrichten op kantoor eisen zijn tol. Slapeloze nachten gehad of het product wel af zou geraken, na vele uren zoeken op google heb ik de juiste informatie bij elkaar geronseld. Het is nu tijd om uit te gaan rusten en met frisse moed en uitgerust aan een half jaar OTSWO-boeh- roepen te beginnen eind januari. Iets waar ik ook wel weer naar uit kijk. Mijn klasgenoten weer zien en natuurlijk de docenten die ook allemaal hun eigen kwaliteiten, humor en eigenaardigheden hebben.

Afgelopen weekend in een luxueus hotel geweest omdat ik was uitgenodigd voor een training vlakbij Galerias. Het ontbrak aan niets in dit hotel, een tv die groter is dan 14 inch in mijn woning in Masaya, een kingsize bed en een heerlijke warme douche! Voor het eerst sinds maanden een warme douche gehad, goddelijk. Daarnaast ook weer eens in een tweepersoonsbed kunnen slapen, ik denk dat ik dan ook nog wel een keer terugkeer op deze toplocatie. De training was meer dan geslaagd en was goed te volgen in het Spaans, ik heb weer goed aan diverse competenties kunnen werken gedurende de training.

Zondagmorgen 7:23. Denk je rustig een bruine trui te kunnen breien hangt ineens een hoofd mijn kamer naar binnen. BUENAASSSSSSSS. Ik antwoordde: OCCUPADO!!!!!!!! Estoy en el bano. Toen hoorde ik de sleutel in een slot gaan en stormen er twee dikke mannen naar binnen. Buenas dias zei ik dan maar en zette mijn activiteiten door. De heren kwamen een brievenbus op de muur boren dat moet doorgaan voor een kluis. Met weinig souplesse werd de kluis de muur opgebeukt en een paar minuten later verlieten ze de kamer, nadat ze er een bende van gemaakt hadden.Ik kijk hier nergens meer van op.

Afgelopen weekenden ben ik wezen paintballen, surfen, zwemmen, de schietbaan op geweest en heb ik een Michelin gids gemaakt van een hele rits restaurants in Managua, Masaya en Granada.Het sushi restaurant moest ook nog aan een tweede en een derde test onderworpen worden. Dit om er zeker van te zijn dat zij de topnotering daadwerkelijk zouden verdienen. Het was drie keer smullen.

Hollanda es un paisucho.

Guerrillastrijder Hansie van Baalen deed de afgelopen weken van zich spreken in Nicaragua. De beste man riep op tot een geweldloos protest tegen de huidige president Daniel Ortega. Goedzak Ortega wil zich weer beschikbaar stellen voor een volgende ambtstermijn, alleen is dit tegen de regels in. Baalmans had, als ik de media moet geloven, een belangrijke functionaris in het leger gepolst om een coupe te plegen. Hansie was op werk-vakantie en heeft hier voor redelijk wat opschudding gezorgd. De onderminister vond zelfs dat van Baalen een Duitser was, toen hij hoorde dat Hansie uit Nederland kwam vond hij het nog erger en noemde hij Nederland een schijtlandje. Het niveau van de politici is hier al bijna net zo hoog als dat we van de Nederlandse politiek kennen.
Ondertussen is het onrustig in het land, voor aankomende zaterdag wordt ons zelfs door diverse personen afgeraden om door de hoofdstad Managua te reizen. Ik heb het vermoeden dat er een clash gaat komen tussen de sandinistas en de oppositie.

Ondertussen zijn we bezig geweest met het exportplan en begint het steeds meer vorm te krijgen. Ben nu bezig met het zetten van de puntjes op i. Daarna ga ik de laatste dingetjes afronden en zorgen dat ik klaar ben. Ik wou ook nog met wat andere zaken beginnen maar doordat ik druk bezig ben geweest kwam ik daar niet aan toe. Daarnaast ga ik nog wat belangrijke punten op touw zetten en wat andere werkzaamheden afronden. Voorts ben ik mij aan het beramen wat ik in mijn laatste fase van de stage wil ontwikkelen. Het smeden van plannen is daarin een van speerpunten, ook het uitstippelen en het schetsen van heldere doelstellingen die ik wil gaan behalen is hiervan een belangrijk onderdeel.

Vorige week dinsdag was ik jarig. Voor het eerst in mijn 23jarige bestaan vierde ik dit zonder familie, erg jammer maar ik heb een hele leuke dag gehad, met taart cadeaus en een etentje. Op werk waren Don Edgar en ik de gelukkigen om de taart aan te snijden. Edgar was die dag 42 geworden en we kregen een moddervette chocolade taart, smullen! Er werd nog wat gezongen in diverse talen en omdat ik jarig was hoefde er gelukkig niet in het Nederlands gezongen te worden. Een week later was Francis jarig en toen waren Bartje en ik wel aan de beurt. Uit volle borst zongen wij lang zal ze leven. Onder luid applaus gaven wij daarna nog een toegift met enkele andere Nederlandse krakers die gezongen worden tijdens een verjaardag.

HEEEEJ JOOEEE Heeej JOE schreeuwt onze bewaker dagelijks naar mij. Francisco kan een beetje Engels en wil altijd van alles weten over Nederland, wat ik heb gedaan in het weekend maar toch voornamelijk over vrouwen praten. Het is een ontzettend sympathieke macho man maar daarnaast nog een grotere clown, dan staat hij in de middagpauze te oreren dat hij filosoof is. Dan komen de meest prachtige teksten eruit en liggen Bart en ik weer in een scheur.

Laat ik nog eens de loftrompet opsteken over dit fantastische land. Tijdens het sporten afgelopen maandagavond knalde er weer wat reageton door de speakers, mijn ogen dwaalden iets af naar twee bewegende rondingen rechts van me, ik zag op het ritme van de muziek twee vrouwen billen heen en weer gaan. Het mooie aan de Nicaraguaanse bevolking is dat ze ALLEMAAL ritme hebben. Stuk voor stuk dansen de locals je kapot. Wat jammer is dat ik geen ritme heb. Met alcohol op gaat het nog, maar de scheidslijn tussen dat ritme hebben of mij onbenullig gaan gedragen is dun.

Het regenseizoen is ook afgelopen, tot aan april mei zal het zelden meer regenen. Dit betekend niet dat het 's avonds warm is, integendeel het koelt lekker af. De ventilator hoeft niet meer aan, een deken is wel een vereiste. Kan nu dus heerlijk van de zon genieten in het weekend.

Afgelopen weekend moest er wat geld mijn portemonnee uitgebrand worden, aangezien mijn verlangen naar een overhemd obsessieve –compulsieve vormen aan begon te nemen. In Nederland heb ik dagelijkse een overhemd aan, ik sta er mee op en ga er mee naar bed. Nadat ik eerder al twee maanden met de ziel onder mijn arm had gelopen omdat ik met witte sportschoenen naar mijn werk ging, had ik nu de behoefte aan een lekker stuk katoen om mijn bovenlichaam. Managua is na Parijs en Milaan de derde modestad op mondiaal niveau, het was voor mij dus een makkelijke opgave om een mooi getailleerd hemd te scoren. Duizenden cordoba’s later dacht ik nog terug aan het kleine mannetje wat mij eerder op de dag om een dollar vroeg om eten te kopen. Het zorgt voor gemengde gevoelens.

De integratie verloopt hier op rolletjes, na het dansen, de mode en het eten was nu de afvalverwerking het volgende punt wat op mijn integratieagenda stond genoteerd.Aangezien iedereen hier alles van zich afsodemieterd werd het tijd dat ik dat ook eens ging proberen, het voelde heel raar. Waar ik in Nederland mijn afval netjes in de prullenbak gooi of in de plantenbakken van de otswo leg, gooide ik hier mijn lege bekertje uit de taxi. De taxichauffeur begon te lachen, ik vroeg/zei tegen hem dat het toch normaal was hier om alles van je af te gooien? Dat was het, maar het was wel verboden. Ik val nog dagelijkse van de ene in de andere verbazing, dan zie ik weer iemand midden op straat zijn blaas legen, een andere keer is het iemand die voor zijn eigen huis een eigen vuilnisbelt aan het creëren is.

Kan er deels om lachen maar het is eigenlijk ook bloedirritant. Een van de redenen om eens in het buitenland te kijken hoe daar geleefd word is dat ik die tokkiementaliteit in Nederland een beetje zat was. Kom je hier alsnog dezelfde paupers tegen. Ander puntje van kritiek is dat de mensen hier het begrip netjes op je beurt wachten niet kennen. Zelfs mijn goed opgeleide mede collega’s hebben hier een handje van om voor te kruipen. Blijkbaar gaat een goede opleiding- en een goede opvoeding gehad hebben niet altijd op.

Vrijdagavond met een grote groep Nederlanders naar Galerias Santa Domingo geweest. Dit is het meest luxueuze beursgebouw en winkelcentrum ineen van Nicaragua. Daarnaast zijn er ook nog talloze restaurantjes waar relatief goed gegeten kan worden. Op een pleintje tussen de restaurants in kwamen de meseros als aasgieren op ons af en de een bood nog meer korting dan de ander. Uiteindelijk zijn we maar ergens gaan zitten en heb ik een pan met vis gedeeld met vijf anderen. Wat lekkere drankjes erbij en de afgelopen week en het aankomend weekend was gespreksstof onder het eten. Wat uren later stonden we te freaken in de gamehall die ook aanwezig was in Galerias. Dit was voor vijf minuten leuk. Daarna naar Moods gegaan, DE club van Nicaragua. Met een goed werkende airco was het voor ons Nederlanders prima uit te houden. Overigens is dit ook een van de duurste clubs van Nicaragua, dit is relatief. Want voor onbeperkt drinken betaal je 10 euro.

In mijn vorige blog vermelde ik dat we naar Costa Rica wilden gaan. Door tijdgebrek kon dit niet doorgaan. Met de bus zou het negen uur reistijd zijn, aangezien er gewoon gewerkt moet worden hebben we dit gecanceld. Jammer, in januari hoop ik alsnog richting Costa Rica te gaan om te gaan surfen bij Tamarindo.Mijn toeristenvisum heb ik nu verlengd bij een kantoor in Managua, tegen een kleine vergoeding mag je dan weer een half jaar de ‘vakantieman’ uit hangen. Officieel ben ik hier namelijk als toerist.

De wereld wordt steeds kleiner. Afgelopen weekend had ik namelijk afgesproken met Henri, toen ik vroeger in Twello woonde(kon er ook niks aan doen) speelde ik met deze kleine grote baas in een voetbalelftal. Henri werkt nu in Costa Rica, maar zijn belangrijkste motief om in Costa Rica te leven is zijn vriendin die hij een aantal jaren geleden heeft leren kennen. Na een middag broodjes pindakaas eten, herinneringen ophalen en ervaringen uitdelen vond ik het weer mooi om hem te zien na al die jaren.

Sin bromas.

De afgelopen weken ben ik weer veel te druk geweest met werken, beurzen bezoeken, interviews afnemen en Spaans leren. Dus dat is dit keer het excuus voor het late verschijnen van een nieuw blog. Ik zal het goedmaken met meeslepende verhalen, adembenemende foto’s en geef jullie weer wat indrukken in het leven van mij in de bananenrepubliek Nicaragua.

Foto genomen door Sander. Excellente.

Op mijn stage begin ik vorderingen te maken, doordat ik wat problemen had met het financiële gedeelte van mijn exportplan wat ik aan het schrijven ben, loopt het niet zoals ik wil. Doordat ik vrij weinig ervaring heb met het schrijven van een exportplan had ik graag vanuit het bedrijf begeleiding hierin gehad op dit onderdeel. Maar goed dat is niet de situatie, met de juiste begeleiding van mijn favoriete docente Diane Buis probeer ik nu uit mijn writersblock te komen. Naast deze begeleiding heb ik een dik boek van exportmanagement en de marketingbijbel van Verhage meegenomen, hierin staan ook erg nuttige zaken. Het probleem voor het financiële gedeelte is dat er op dit moment niet goed te zeggen of men zit te wachten op de producten van Jagwood+ en in wat voor een hoeveelheden deze producten richting Europa gaan. Echter moet ik een prognose maken voor de komende drie jaar, dit vind ik tot dusver het moeilijkste onderdeel van de stage. Inhoudelijk gezien.

Beulswerk verricht in het water. Foto genomen door Sander. Heel mooi.

Wekelijks worden er vergaderingen gehouden op de maandagmorgen. Dit is een lekkere binnenkomer, er wordt gelijk meer dan 100% concentratie van mij verlangd om de vergaderingen te kunnen volgen. Geen ruimte tot verslappen dus. Dat zijn andere moeilijkheden die een stage in een Spaanstalig land met zich meebrengen. Daarnaast wacht ik nu al enige tijd op een beoordeling over mijn competenties van mijn stagebeleider Margie, om onduidelijke redenen laat dit op zich wachten. Ik lig er niet wakker van, weet na vier jaar HBO inmiddels wat mijn competenties zijn en wat ik nog moet ontwikkelen, al is het altijd goed om van buitenaf nog weer eens geconfronteerd te worden met je sterke en minder sterke punten. Uiteindelijk komt het wel goed, alleen duurt het iets langer door de taalbarriere.

Iets in Managua.

Doordat ik zat te worstelen met de financiële analyse heb ik mij de afgelopen tijd ook bezig gehouden met andere onderwerpen. Zoals de incoterms, verpakkingen, e-commerce en heb ik de targetgroups iets aan moeten passen waar Jagwood+ zich op zal moeten richten. Na een interview gehad te hebben met Lucas(collega die technische workshops geeft aan de bedrijven die onder Jagwood+ vallen) riep het interview met Lucas nog weer meer vragen op. Vervolgens heb ik een interview in elkaar gedraaid. Deze heb ik vervolgens met de secretaresse verbeterd in het Spaans. Een dag later kwam een andere collega(Francis) met de de opmerking dat de taal niet goed was. Ik fronste mijn wenkbrauwen toen maar even, zou mijn secretaresse niet goed Spaans kunnen?

Een dag later de interviews afgenomen bij Top muebles en La meubeleria. Deze twee shops maken erg mooie producten en uit de interviews bleek dat La meubeleria ook de B2B markt in Nederland en Belgie zou kunnen bedienen. Doorat deze winkel een contract heeft met Flor de Cana en grotere orders aan kan moet dit in Nederland of België ook mogelijk zijn.

Mooi.

Doordat de antwoorden redelijk belangrijk zijn was mijn vraag voor Dona Margie(stagebegeleider) of er iemand mee kon gaan met de bedrijfsbezoeken om de interviews in vloeiend Spaans af te nemen.Daarnaast hoefde ik dan zelf ook niet te notuleren wat de respondent antwoordde. Francis ging mee. Het gevaar is als je interviews uitbesteed aan derden dat er bias optreedt. Zo was er een vraag over welke productlijnen hij had. De man antwoordde met “ de producten hebben rechte lijnen en sommige zijn rond”. Nuttige antwoorden dus voor mijn exportplan.. maar ik vroeg daarna nog maar door over welke producten hij allemaal kon leveren.

Het is vervelend om in een afhankelijke positie te zitten, het liefst zou ik de interviews zelf afnemen.

Buena Vista surfclub.

San Juan del sur was de bestemming van het weekend erop. Sander, Erik en ik wilden dit keer niet in een hooischuur slapen maar naar de Buena Vista Surfclub gaan. Dit is het tegenovergestelde van het horrorhostel waar ik de laatste keer tijdens mijn bezoek aan San Juan in verbleef. Prachtige locatie, uitzicht op zee, mooie nette kamers en het twee maaltijden waren inbegrepen. De Buena Vista Surfclub is vijf jaar geleden uit de grond gestampt door twee intelligente Nederlanders. Echt alles klopte aan dit verblijf. Ongekende luxe voor hier, maar ow zo heerlijk om weer een weekend te genieten en tot rust te komen. De eigenaren Marc en Marielle waren heel vriendelijk en/of wisten hoe je als gastheer moest optreden.

Nagenieten van een dag surfen.KONING!

Overdag surfen en s’avonds werd er heerlijk voor ons gekookt. Voor het eten nog met mijn ipodje de zon snel onder zien gaan en vervolgens naar de sterrenhemel kijken vanaf het mooiste terras waar ik ooit ben geweest. Sinds lange tijd heb ik ook weer op een normaal tweepersoonsbed geslapen en het was rustig die nacht. Geen bussen, vuurwerk, honden of discotheken die doorgaans mijn nachtrust verstoren. Heerlijk.

http://www.buenavistasurfclub.com/

Ook deze keer was ik weer keihard verbrand op de stranden van San Juan. Met een paar dagen bladerde mijn gezicht weer af en kon ik weer opnieuw beginnen om mijn ongewenste kantoorkleur weg te werken.

Omdat er afgelopen zaterdag een grote beurs was in Galerias besloten we om gezamenlijk(Bartje, Erik en Sandes) naar het luxueuze winkelcentrum/beursgebouw te gaan. Deze beurs was niets in vergelijking met de ‘messe’ die we vorige jaar in Dusseldorf met veel bombarie hadden bezocht. Maar toch was het leuk om eens te kijken hoe hier een beurs georganiseerd werd. De principes zijn hetzelfde: stands, gifts en mooie vrouwen, maar dan net allemaal wat minder. Als buitenlandse investeerders werden we met alle egards onthaald. Met champagne zaten we in de VIP-lounge te onderhandelen over een miljoenencontract, wat we op het laatste moment toch maar hebben afgeblazen. Overigens nog wel serieuze contacten gelegd met een meubelproducent . Simplemente Madera was namelijk ook aanwezig, na wat informatie te hebben uitgewisseld vertrokken we nog even snel naar het winkelgedeelte.

Playa de Madera, haaienvin.

Aangezien ik al meer dan twee maanden op mijn witte pauper Nikes aan het werk was was het tijd om een nieuw paar schoenen te kopen. In Nederland zou ik nooit met mijn sportschoenen naar mijn stage gaan, tenzij ik bij Footlocker stage loop. Hier kan dat allemaal gewoon en zal het nog wel iets van klasse hebben. Uiteindelijk was het in de 1^ste winkel gelijk raak en kocht ik een paar mooie bordeelsluipers.

Regenboog in Managua.

Daarna boodschappen gedaan met Don Sander in een naastgelegen winkelcentrum. Met een brede glimlach moonwalkden we de supermarktpaden door. De potten pindakaas, fruit en bruin brood waren niet aan te slepen. Er staat hier in Nicaragua niet op elke hoek een AH of C1000 waar ze alle producten hebben die je maar kan wensen, voor een goeie supermarkt moet je bij de buitenlandse concerns zijn die alleen in de grote en belangrijke steden zitten. Ik had mij in Nederland niet voor kunnen stellen dat ik nog blij kon worden van een lekker bruin brood, ongekende luxe.

Amigo Javier en vriendin waarvan ik de naam altijd vergeet. Novia noem ik haar dan maar.

Drie maanden feest in Masaya, zelfs ik ontkom er niet aan. Inmiddels wat memorabele avonden achter de rug kan ik stellen dat het uitgaan hier leuker is. Waar het aan ligt? De muziek, de barra libre avonden en de mooie en minder mooie mensen hier. Zo zijn we met de groep Nederlanders en onze buurman+ toekomstig vrouw naar de jockeyclub geweest. Hartstikke gezellig en na een avond voetjes van de vloer, been af schroeven en pret maken zijn Bart, Sander en ik nog in een taxi gesprongen richting La Nuit. Dit is een van de leukere nachtclubs van good old Granada. Ook hier hebben we ons tussen travo’s en te ritmische nica's weer erg vermaakt.

Zwerfend over de straten van Granada kwamen we Alexander tegen. Dit ventje is ongeveer tien jaar oud en was op zaterdagnacht rond 3: 00 koekjes en andere troep aan het verkopen. Ondanks mijn staat,was enigszins aangeschoten, heb ik deze belhamel verteld dat hij beter kon gaan slapen en naar zijn moeder kon gaan. Twee weken later na een andere avond stappen besloot ik Alexander nog eens op te zoeken, hij kende ons nog. Trots vertelde hij over zijn kleine winkeltje die hij had op straat tussen de drugsdealers en werkschuwe prostituees.. Nog eens doorgevraagd over of hij naar school ging, dat ging hij. De enige les die el nino had was gymles. Misschien moeten de kinderen hier op jonge leeftijd al een studiekeuze maken, je kan je niet vroeg genoeg specialiseren toch?

Rachel, Rebecca enz.

Voor de lezertjes die mij erg missen, vanaf 23 januari hebben jullie weer de mogelijkheid om mij in Nederland te aanschouwen, te bewonderen, te adoreren enz enz. Samen met Erik en mijn moeder vlieg ik die dag terug.

Omdat ik hier bijna 90 dagen ben en ik een toeristenvisum heb moet ik het land voor tenminste 72 uur verlaten. Met een bus zal ik de grens over steken bij Costa Rica en is dat het volgende land wat ik in Latijns Amerika kan gaan afstrepen.
Ik bied nog mijn niet oprechte excuses aan voor mijn Nederlandse taalgebruik in de blogs die ik geplaatst heb en die ik nog ga plaatsen. Een combinatie van dommigheid,laksheid en geen spellingscontrole hebben liggen hier aan ten grondslag. Desalniettemin ga ik er vanuit dat jullie je er niet aan storen en van de verhalen genieten!

Hasta pronto!

Republicos de bananas.

Door diverse redenen heb ik al twee weken geen blog geplaatst; geen tijd, geen zin en ik had er geen inspiratie voor. Ik zit hier nu twee maanden en dingen worden steeds normaler, het warme eten tussen de middag, de taal, de cultuur en de armoede wendt ook. Vandaar dat ik vrij weinig inspiratie heb om een blog mee vol te schrijven, want dit zou ik in Nederland ook niet doen in mijn “normale” leven.

Mijn wijk waar ik woon, 2e foto is van de buitenkant van mijn compound.

Uit het bovenstaande stukje kan dus de conclusie getrokken worden dat ik mij hier erg goed voel. Nog steeds heb ik bijna dagelijks leuke gesprekken met mijn buurman en zijn vriendin, dit is goed voor mijn Spaans en bovenal gezellig.

De gesprekken gaan dan bijvoorbeeld over Nederland en Nicaragua. Zo heb ik Javier uitgelegd dat wij een erg individuele samenleving hebben en dat wij daarom vaak alleen op onze kamer zitten als Javier s’avonds laat thuis komt van zijn werk. Het bevreemde hem omdat hier iedereen gezamenlijk buiten op straat zit of gezellig dingen samen doet. Daarnaast denken veel mensen(waaronder Javier) hier dat het leven in Nederland beter is. Daarop antwoord ik dan met een ja en nee. Ja, omdat Nederland een goed zorgstelsel kent(uitzonderingen daargelaten, Hedwig&Joost), iedereen heeft te eten en de infrastructuur is goed te noemen. Nee antwoord ik, omdat het verschil in “leven” zo anders is. In Nederland stopt men de ouderen in verzorgingshuizen, het weer is slecht en men klaagt over alles.

Het verschil in leven is dus gigantisch, hier is het bijvoorbeeld drie maanden feest in mijn woonplaats Masaya. Mensen lopen verkleed in optocht over straat en er wordt muziek gemaakt, vaak is er ook vuurwerk. Dit wil nog wel eens midden in de nacht beginnen, dan begint de plaatselijk jostiband te spelen en worden er nog wat betonstrijkers afgestoken. Overigens wordt er ook zo nu en dan nog gewerkt door de locals in Masaya, maar de focus ligt toch vooral op feesten en Flor de Cana drinken.

Na 380 keer zeuren, zuigen en met de vuist op tafel geslagen te hebben, kregen de vier verwende Hollanders eindelijk hun 14 inch televisies. Geweldig! Onze ‘korsakoff’ huisbewaker had het al ontelbare keren beloofd, MANANA SI!! MANANA TELEVISION! Net als een sleutel van de poort, hier hadden wij er maar een van. Als Sander weer eens een keer aan het overwerken was, stonden Bart, Erik en ik voor een dichte poort te wachten. Dit is nu niet meer aan de orde, want ook dit heeft onze huis bewaker razend snel, binnen twee maanden opgelost.

Terug komend op de tv, dit is zo geweldig omdat ik in de avonduren vaak te moe ben om nog iets te doen en achter de tv hangen biedt dan uitkomst. Met Engelse series die Spaanse ondertitelt worden probeer ik nog wat Spaanse woorden erbij te leren, maar vaak is het gewoon dom voetbal kijken of de Latijns Amerikaanse TMF aan hebben. Want ik hou van de muziek hier!

Op mijn werkplek is het de hele dag door benauwd. Ik werk zo goed als buiten, de poort en deur staan de hele dag door open. Het enige wat op mij gericht staat, wat voor verkoeling zorgt, is de ventilator. Ook daarom drink ik alleen al op mijn werk 2,5 liter. De communicatie met mijn collega’s verloopt redelijk. Lucas is goed te verstaan, Francis en Noylin proberen ook altijd te helpen en ik kan altijd wat aan ze vragen. Dit gebeurd ook wel eens via skype, het voordeel hiervan is dat ik de antwoorden rustig kan lezen of door google translate kan gooien. Mijn begeleidster, dona Margie, praat een paar woorden engels. Toen ik haar vroeg om een POP( persoonlijk ontwikkelings plan) in te vullen met leerdoelen voor mij, kon ze dit niet zelf. Dit gaat ze nu samen invullen met de president, schijnbaar zijn de uren van de president niet heel kostbaar(navraag leert dat de president hier voluntario is). In Nederland lijkt het mij ondenkbaar dat de president/CEO/manager zich bezig gaat houden met de leerdoelen van een stagiair. Wel mooi die aandacht. In tegenstelling met de rest van Nicaragua heb ik echt het idee dat dit bedrijf iets wil in de toekomst en werkt aan een betere voorwaarden voor de inheemse bevolkingsgroepen.

Dankzij de opgedane kennis Spaans in Nederland en vooral de privé lessen hier is het mogelijk om te functioneren in het bedrijf. Er zijn altijd dingen die overlegd moeten worden of zaken die gewoon gevraagd moeten worden aan je collega’s. Het is wel een proces, elke dag leer ik nieuwe woorden bij of worden bepaalde vormen ‘eigen’. Dit is wel vermoeiend maar ik ervaar het als een beloning dat ik over alles kan praten met de Nica's .

Vorige week zondag tussen de doktoren en expats heerlijk liggen zonnen aan Laguna de Apoyo. Dit maal aan een luxueus hotel, waar men zo vriendelijk was om een zwembad pal naast het meer aan te leggen. Beetje volleyballen, helaas waren we na een uur door zowel onze wedstrijd bal als reserve bal heen. Mede dankzij de prikkelstruiken die naast het zwembad geplant waren. Daarna een muziekje luisteren, Spaanse boek er nog eens bij pakken en genieten van de zon! In de namiddag nog een indrukwekkende regenbui aan zien komen bij het meer, zie de foto's.

Omdat Laguna de Apoyo moeilijk bereikbaar is en er vrij weinig taxichauffeurs aanwezig zijn, waren wij zo slim om het vervoer terug ook gelijk te regelen. Deze taxichauffeur kwam niet opdagen, waarschijnlijk zat hij ergens Flor de Cana te drinken want het was weer eens feest in Masaya. Toen maar voor het dubbele tarief een andere taxi genomen die het hotel had gebeld.

In de grauwe avond nog wat foto’s geschoten van de hipica, ditmaal in Masaya. Doordat het regende was er hier niet veel aan. Ook bij dit feest was het devies weer, stop wat mooie vrouwen in strakke pakjes en laat ze dansen op een wagen met reclame voor diverse merken. De dames gooiden samples naar het volk dat volop geniet van dit soort feesten met gratis chocola, muziek en entertainment.

Afgelopen weekend weer de armoede ontvlucht en twee dagen in Granada vertoefd. Zaterdag dezelfde vis gegeten als enige tijd geleden, was weer heerlijk. Aansluitend naar El Club geweest, fantastische tent. Deze hippe toko is van drie Nederlandse investeerders, mensen komen vanuit heel het land naar deze club. Er wordt een relatief dure entree gevraagd, dit zorgt er dan weer voor dat uitgaan naar deze club alleen is weggelegd voor de rijkere. Geld trekt mooie mensen(vrouwen) aan, dit is een bijkomend voordeel. De flessen rum waren niet aan te slepen die avond, gelukkig hadden we dan ook beperkt budget mee, anders waren we niet leven thuis gekomen. Aan het eind van de avond een taxi naar huis genomen, Joost wilde wel gratis in de kofferbak gaan liggen. Dat vond de chauffeur uiteindelijk te ver gaan. Hij mocht wel gratis mee, maar moest dan maar voorin gaan zitten. Leon zat op de versnellingspook en ik lag gestrekt over Koen, Erik en Manon. Een hilarische avond en dankzij Erik is zowat alles vastgelegd met zijn camera.

De volgende morgen een batidos gedronken in parque central te Masaya met dezelfde groep om de avond van daarvoor te analyseren. De meerderheid had nog een onrustige maag, die dag zou er dan ook niet teveel gedronken worden was de conclusie. In de middag heb ik heerlijk vis gegeten bij de Jockey club. Van 13:00 tot 16:00 was het onbeperkt vis eten. Na het eten nog gezwommen in het “kantoor” waar Sander dagelijkse zijn marketingplannen aan het uitwerken is, het water was lekker warm. Ik was al bijna vergeten hoe warm water voelde.Rond 18:00 weer met een stampvolle bus terug naar de keiharde realiteit, de armoede van Masaya. Snelwandelend richting mijn compound, waar ik achter een dikke poort met een irritante waakhond mij veilig waan.

Joost, ik & Coen

Aah maar die hond is toch lief?! Nee, deze week een heel brood van mij opgegeten, de schone was van stoelen trekken, mijn hangmat kapot bijten, structureel om 4:00 snachts beginnen te blaffen en zo kan ik nog wel doorgaan. Dat doe ik dan ook; mijn handdoek van de stoel trekken en daarop gaan liggen, eten uit de keuken stelen, tegen mij en mijn witte broek op springen en mijn slippers verstoppen. Op deze strapatsen na is Perro inderdaad wel lief.

Op kantoor heb ik deze week aan de missie/visie van het bedrijf, de SWOT, Porter en wat competenties gewerkt. De meeste genoegdoening krijg ik niet uit deze opdracht maar meer uit het werken in een andere cultuur. Deze ervaring is nu al onvergetelijk en ik heb het idee dat een stage in het buitenland mij als persoon ook weer meer ontwikkeld. Ook niet geheel onbelangrijk voor mij. Dit was ook een van de hoofdredenen om in het buitenland stage te gaan lopen. Het exportplan begint steeds meer vorm te krijgen en volgende week wordt er gewerkt aan de marktkeuze voor Jagwood+.

De straten van Masaya stonden blank, doordat een tropische regenbui het bijna een uur volhield kon ik naar huis zwemmen na het sporten. Regen is hier een zegen, de watertonnen worden gevuld voor het drogere seizoen en de natuur krijgt meer kleur. Voor mij was het vervelend. Geen taxi die mij naar huis wilde brengen, waar ze normaal rijen dik je staan op te wachten om je tegen woekerprijzen naar huis te brengen. Naar huis lopen dan maar, zelfs de stoep stond onder water en die zijn al vrij hoog. Op zich allemaal geen probleem, maar de oplettende lezer kan het misschien zelf al bedenken; hier worden regelmatig putdeksels gestolen. Elke stap die ik zette, kon mijn laatst zijn. Met alle voorzichtigheid stapte ik de stoepen af en met een combinatie van lopen en de borstkrol ben ik uiteindelijk na een uur drijfnat thuis gekomen. Normaal is het tien minuten joggen.

Rectificatie van een gedeelte over de taxichauffeurs in Nicaragua, vandaag hield Erik een taxi aan en Erik vroeg aan deze salesboy in spe om ons voor 40 cordoba naar Banpro Altamira(vlakbij deze bank werken wij) te brengen. Bijna net zo meedogenloos als meester onderhandelaar Rijkman Groenink in zijn succes jaren, onderhandelde deze eerlijke(domme?) chauffeur het tarief uit naar 30 cordoba. Zo kan het dus ook in Nicaragua.

De meeste mensen hier missen essentiële basisvaardigheden zoals rekenen bijvoorbeeld. In elke pulperia of tienda staat standaard een rekenmachine, deze wordt dan ook altijd gebruikt. Al koop je twee producten van 10 cordoba, dan nog gaan die vingertjes richting de rekenmachine. Daarnaast kan ik de intelligentie niet heel goed inschatten van de mensen hier. Maar het spreekt voor zich dat het iq hier gemiddeld lager ligt dan in Nederland. Het eq ligt hier denk ik wel hoger, enerzijds komt daar geen brood mee op de plank, anderzijds ogen de mensen hier wel gelukkiger samen.

Trabajamos como locos.

Masaya begint steeds meer te wennen, na aanvankelijk nogal wat problemen te kennen met de aanpassing in mijn nieuwe woonplaats voor het komende halfjaar begin ik mij steeds meer op mijn gemak te voelen. Het was een omschakeling, van de toeristische stad Granada , naar het armere en onrustige Masaya. Dit in combinatie met een huis dat niet af is, ziekte en een nieuwe werkplek maakte het even moeilijk om mijn weg te vinden.

* Voor de foto liefhebbers heb ik deze week wat plaatjes tussen mijn blog geplaatst van o.a. Leon, wat ik twee weken geleden heb bezocht.

Leon.

Letterlijk en figuurlijk had het tijd nodig om mijn weg te vinden. Nu ik echter bijna een maand in Masaya woon weet ik waar ik wel en niet mijn boodschappen moet doen, mijn was moet doen(uitbesteden aan een wasvrouw) en ben ik hier voor het eerst naar de kapper geweest. Voor 2,5 euro heeft de Nicaraguaanse kapper Mari mij van een nieuwe coupe voorzien. Opvallende vraag die hij stelde nadat hij mijn linker zijkant van mijn hoofd had bijgewerkt: Hoe wil je de rechterkant geknipt hebben? Ik vroeg aan hem of het mogelijk was om een tribal in mijn rechterhaar helft te scheren, dit bleek mogelijk te zijn. Zo geschiedde, de reacties op mijn werk waren overweldigend! Ik zit er nu aan te denken om op mijn achterhoofd iets soortgelijks te laten plaaten.

Hostel in Leon.

De liters gatorade die ik dagelijks weg tik koop ik bij een vrouwtje bij ons in de straat, deze mevrouw heeft een ‘pulperia’. Hier verkopen ze alle belangrijke levensbehoeften zoals drank, schoonmaakmiddelen en etenswaren. Naast de Pulperia zit een kleermaker, hier heb ik deze week twee broeken in laten nemen voor het schamele bedrag van 70 euro cent.Een straat verderop zit een bakkertje waar ik dus mijn brood haal, helaas kennen ze hier alleen witbrood of witte bolletjes. Het stimuleren van de lokale economie is dus goed mogelijk alleen voor de echte boodschappen ben ik toch genoodzaakt naar een grotere supermercado te gaan.

Leon.

Ondertussen begin ik ook weer in een normaal sportritme te komen, dit was ook iets waar ik naar snakte. Voorlopig is het alleen krachttraining omdat de cardio in sportschool ‘Zues’ belabberd is. De weerstand van de fiets wordt bepaald met een remblok, even een weerstandje hoger zetten zit er hier niet in. Doordat je bepaalde stoffen aanmaakt met het sporten voel ik mij weer vitaler en gelukkiger dan voorheen, met mijn ipod een uurtje sporten en vervolgens rustig in parque central een batidos drinken is voor mij even een moment van geluk!

Leon.

Een ander moment van geluk was toen ik vanmorgen in de bus stond en een hit van Julio Iglesias werd gedraaid! Dit toverde een brede glimlach op mijn gezicht, aangezien ik een aantal jaar geleden ooit eens in een gekke bui negen cd’s van deze koning had gekocht. Na Julio kwamen de gebruikelijke Nica hits weer voorbij die om het half uur herhaald worden. Een beetje te vergelijken met de commerciele radiozenders in Nederland, maar dan erger. Inmiddels kan ik deze nummers wel dromen en is de muziek niet meer weg te denken uit mijn dagelijkse ritme.

Muurtekening in Leon.

Perro NO! NO PERRO, PERRRROOOOH NOOOOOH, perro NO, DETENER PERRO. PERRRRRROOO , KUTHOND, AFBLIJFEN , NO PERRO, NOOO Noo PERRO. GODVERDOMME, PERRRO . Ondertussen springt onze hongerige waakhond genaamd Perro tegen mij op en probeerd mijn brood te stelen. Dit ritueel herhaald zich dagelijk twee tot drie keer. Gelukkig verdeeld perro ook zijn aandacht over de andere bewoners en hoor ik regelmatig Erik, Sander en Bart dezelfe teksten uitkramen. Daarbij is Bart onze grootste dierenvriend en zet hij dagelijks een schaaltje met water klaar. Eigenlijk is het wel een lieve hond maar hij heeft de speciale gave altijd voor je voeten te lopen of tegen je op te springen wanneer het even niet uitkomt.

Uitzicht vanaf parque central in Managua.

Afgelopen zaterdag waren wij als stagiaires van On Stage uitgenodigd voor een bbq bij Onno en Tjitske thuis. Een prachtige huis op een idylisch plekje grenzend aan het Laguna de Apoyo was waar wij die middag zouden verblijven. Met de ongeveer 20 stagiaires die On Stage voor dit komende half jaar hadden bemiddeld, hadden we een erg geslaagde middag. Een beetje zwemmen, vleesje mee, trainingspak aan, gewoon jolijt, pret maken dus!

Propaganda van links, in Leon.

In de avond wilde iedereen nog gaan stappen in Granada, ik als anti-stapman bleef thuis. Ook omdat ik gewoon te moe was. Zondag zijn Joost, Erik , Sander en ondergetekende bij de kapper geweest. Na dit avontuur de taxi gepakt richting Laguna de Apoyo. Dit maal zijn we met een groep van acht raddraaiers bij een hostel aan het meer beland, ook hier hebben we ons weer prima vermaakt die dag. S’avonds weer vroeg naar bed want een nieuwe werkweek zou aanbreken de volgende dag.

verjaardag = taart bij Jagwood+

Vergaderen in het Spaans, lastig zou je denken. Dat is het ook. Elke maandagmorgen wordt bij mij op het bedrijf Jagwood besproken wat er die week gaat gebeuren en tegen welke problemen men aanloopt. Lucas, Oostenrijker van origine, begon zijn verhaal. Aangezien Lucas ook een extranjero is was het van hem die ochtend nog het beste te volgen. Hij praatte rustig en langzaam en gebruikt niet te moeilijke woorden. Vervolgens kwam de Braziliaanse Fernanda aan het woord, met haar Portugese tongval ratelde ze haar teksten er uit, dit was al veel lastiger te begrijpen. Zo ging het rondje nog een tijd verder en begreep ik in de hoofdlijnen wat iedereen aan het doen was en waar men tegen aan liep. Men had vooral meer tijd nodig. Als afsluiter mocht ik ook nog een duit in het zakje doen, met mijn vlotte babbel vertelde ik dat ik ook meer tijd nodig had voor de macro analyse en dat het naar alle waarschijnlijkheid woensdag af zou zijn. De kleine problemen waar ik tegen aan loop alhier zijn dat ik in het Engels een product aan het maken ben, maar ik kom gewoon soms niet op bepaalde woorden in het Engels, maar kom ik alleen aan de Spaanse vertaling van het woord waar ik naar op zoek ben. Mijn denkwijze is hier al zo goed als verspaand. In Nederland is het makkelijker om in het Engels te denken en te handelen dan in Nicaragua merk ik bij mezelf.

El gerente,(Margie Ortega)

Op dit moment onderzoek ik de Europese regelgeving voor transport van houtproducten. Daarnaast wordt ook de regelgeving van Nederland en Belgie onderzocht. Subsidies, regelgeving, heffingen, markeringen en samenwerkingsverbanden zijn zaken waar ik uren naar op zoek ben en aan het verwerken ben. Dit vergt tot nu toe de meeste tijd en is ook het meest taaie gedeelte. Voorlopig zit f5en er dus niet in op mijn werk, maar daardoor vliegt de tijd op een werkdag.

Mi primera vez en un hospital Nicaraguense.

Ik heb hem! Mijn eigen hangmat, op vrijdagavond heb ik een blauw/witte hangstoel gekocht waarin heerlijk gehangen kan worden in het komende half jaar. Samen met Javier reden we naar een winkel waar een goede prijs werd bedongen, vervolgens heeft Joost een mooie zeilknoop in een touw geknoopt en kan er vanaf nu lekker gerelaxt worden. Nu nog een manier vinden om de hangmat heel in Nederland te krijgen.

Zaterdagavond voelde ik mij niet helemaal lekker maar toch besloot ik mee te gaan stappen in good old Granada! Leuk was de hereniging met Alfredo, die ouderwets de clown aan het uithangen was. Overigens zijn we gezamenlijk wezen stappen met onze buurman Javier en zijn vriendin.Javier is echt een hele aardige kerel, bijna te aardig. Aangezien men in Nederland veel terughoudender is , ben ik het niet gewend dat mensen een praatje maken of iets voor hun buurman doen. Heel af en toe kunnen Bart en ik mee rijden met Javier richting Managua, dit scheelt niet heel veel in de reistijd, echter kunnen wij wel de heenweg zitten en hij heeft airco in zijn auto!Onderweg spijker ik mijn Spaans nog wat bij en we hebben afgesproken dat ik hem af en toe Engels leer.
Werkplek.

Doordeweeks maak ik vrij weinig mee naast mijn werk. Omdat om half zeven dagelijks de wekker gaat en ik rond zes uur s’avonds weer terug ben blijft er weinig tijd over om verder iets te ondernemen. Rond negen uur in de avond ga ik namelijk weer slapen, doordat het hier de hele dag door verschrikkelijk warm is en het praten en denken in Spaans/Engels en Nederlands zwaar is heb ik meer slaap nodig dan normaal gesproken. Als rasechte openbaarvervoer hater heb ik het geluk dagelijks een uur met het OV te gaan, waar ik in Nederland het openbaar vervoer al jaren probeer te mijden, ontkom ik er hier niet aan. Helaas. Bijkomend nadeel van reizen met het openbaar vervoer is dat men de buitenlanders probeert te naaien waar men kan. Ik betaal structureel te veel voor mijn dagelijkse vervoersbewijs, of het nou 1 of 10 cordoba is, altijd proberen de bushulpjes wel wat extra cordobaatjes af te troggelen van de rijke buitenlanders.

Een tegenstelling die ik maar niet kan rijmen met elkaar is de ‘manana cultuur’ en het drukke gejaag en getoeter in het verkeer. De mensen in het verkeer jagen door alsof hun leven ervan af hangt, daarbij wordt continu getoeterd dan wel uit het raam geschreeuwd of gebaard. Deze kakofonie houdt bijna de hele dag aan. Ik heb mij laten vertellen dat het toeteren preventief is, dat wil zeggen: als ik nu toeter dan weet een ander dat ik eraan kom of er langs wil. Als ik de manana cultuur er dan weer bij pak, dan denk ik: waar maak je je druk om?Als je vijf minuten later aankomt is het toch ook goed?
Keuken Jagwood+.

Deze week heb ik ook mijn Spaans medische woordenschat uitgebreid in een ziekenhuis, doordat ik mij al een tijd niet lekker voelde besloot ik naar een privé ziekenhuis te gaan. De medische zorg is hier gratis, maar ik ging naar een privé kliniek omdat dit dicht bij mijn werk zat en ik ervan uit ging dat in een kliniek de zorg beter is. Na verschillende testjes gedaan te hebben bleek dat ik slechts 40 graden koorts had. Hier was ik erg blij mee, als advies kreeg ik mee om drie dagen niet op werk te verschijnen omdat ik ook anderen kon besmetten. Tijdens mijn vijf uur durende verblijf in het ziekenhuis werd ik bijgestaan door de mooie en behulpzame secretaresse van het bedrijf. Overigens zijn de medische kosten gedeeltelijk betaald door Jagwood+, hardstikke fijn dus! Woensdagavond heb ik twaalf uur geslapen en de volgende dag voelde ik mij weer beter, voor een hercontrole ben ik naar het ziekenhuis geweest en de testuitslagen op denque en malaria waren weer negatief. Gelukkig mocht ik dan ook weer aan het werk diezelfde dag.
Vergader/eettafel Jagwood+.

Tijdens het weekend was de planning om te gaan surfen, doordat ik die week ziek was geweest waren die plannen voor mij gewijzigd en bleef ik een dag extra in Masaya. Zondagochtend vertrokken Bart en ik richting Leon om daar de feestdagen door te brengen. In een leuk hostel bevonden wij ons tussen de Amerikanen, Duitsers en ander ongewassen backpacktuig. Nog nooit had ik mij tussen zoveel vrouwen met okselhaar, teva’s en te uberrelaxte gasten bevonden. Maar het was wel gezellig.
Secretaresse.

Maandag en Dinsdag waren het twee feestdagen in Nicaragua. Alles nica’s waren mooi verkleed en het was heel erg druk op straat, vooral met studenten. Een opvallend verschil in Leon was dat het heel erg warm was. Nog warmer dan in de rest van Nicaragua waar we tot dusver geweest waren. Maandagavond het uitgaansleven in Leon wezen verkennen, doordat ik liever geen alcohol drink in Nicaragua(het is hier al zo warm, dan droog je helemaal uit) ging ik aan de smirnoff. Vanaf een dakterras keken we neer op het prachtige Leon. Na een paar uur in een club geweest te zijn waren we tegen het einde van de avond op zoek naar een vette hap, tussen de op-de-grond-slapende-locals in vonden we een hamburgertent. Hier hebben we met dank aan Bart drie kwartier gezeten, de hotdog was ook wel erg groot!
"Tijmen, doe even alsof je aan het werk bent, dan maak ik nu een foto van je!"

Er komt geen water uit de kraan, waar het in Nederland de normaalste zaak van de wereld is wanneer je de kraan open draait en er water uit komt is het in Nicaragua nog wel eens het geval dat er geen druppel uit komt. Een warme douche is in mijn huis in Masaya niet mogelijk, maar ik kan tenminste douchen denk ik dan maar. Kleine dingen die je meer gaat waarderen als je ze niet meer hebt. Rust is een ander belangrijk punt wat ik mis, hier lijkt het motto te gelden hoe luider, hoe beter. Alles moet ook begeleidt worden met geluid, dagelijks maak ik mee dat wanneer er een bus passeerd met de bestemming Managua, dat de ayudante uit het raam hangt en schreeuwt MANAGUA MANAGUA MANAGUA!!!! Als marketeer is het een interessant gegeven dat hier de meeste reclame ook wordt gemaakt via geluid, trucks met dikke speakers pompen de reclame door de straten van Nicaragua begeleidt door luide reageton muziek. Doordat veel mensen op straat leven is deze vorm van reclame goed te begrijpen.
Druk aan de arbeid.

Nadat we woensdag weer aan het werk gingen, hebben we in de middag een bezoek gebracht aan twee houtwinkels. Ook hier hadden ze weer prachtige spullen. Naast het bezoek heb ik de afgelopen dagen gewerkt aan een exportplan voor deze producten. Ondertussen was zaagmans weer voorbij gekomen in deze korte week en heb ik alweer bijna weekend. In het komende weekend hebben we een bbq bij Onno en Tjitske thuis maar misschien ga ik ook wel mijn secretaresse zwemles geven. Waar in Nederland vrijwel iedereen kan zwemmen ben je hier een uitzondering als je kan zwemmen. Als altruïst kan ik het niet over mijn hart verkrijgen dat mijn secretaresse dus niet kan zwemmen, daarom biedt ik geheel vrijblijvend mijn diensten aan. Later meer over mijn ontwikkelingshulp in Nicaragua.

Nicaragua es en mi cuerpo pero Granada es en mi corazon.

Allereerst hartstikke bedankt voor alle leuke en lieve en hartverwarmende reacties vanuit Nederland, Noorwegen Frankrijk en Aruba! Voor de komende periode is de verwachting dat de blogs iets minder spannend worden en ik wellicht wat zakelijker moet gaan schrijven. In opdracht van school moet ik mijn werkzaamheden namelijk ook gaan toelichten via een weblog, nou zitten jullie als lezer natuurlijk met smacht te wachten op wat ik nou eigenlijk ga doen in Nicaragua behalve cocktails drinken, Spaans leren en in mijn hangmat liggen. Later dus meer over mijn stage.

Hangmat in de Spaanse school.

Wat is de ideale voorbereiding, een avond van te voren, voor het maken van een toets de volgende dag? Nog even de toetsstof doorkijken en dan vroeg naar bed. Dit hebben we dus niet gedaan. Doordat de mojitos die avond maar 15 cordoba per stuk zouden kosten, moesten wij daar als gierige Hollanders natuurlijk optimaal van profiteren. De prachtige barvrouw schudde letterlijk en figuurlijk heel wat cocktails voor ons in elkaar. Het was weer eens een gezellige avond, maar rond middennacht werd het toch tijd om richting onze bedjes te gaan. Om zes uur de wekker gezet om alsnog wat voorbereidingen te treffen voor de toets van diezelfde dag.

Met dos vingers in de neus heb ik woensdag mijn examen Spaans gemaakt. Als afsluiting van de intensieve lessen spaans was het nodig om nog een toets te maken. Dit was nog wel even peentjes zweten maar ik wist waar ik het uiteindelijk allemaal voor zou doen: een heus diploma! Zo trots als een pauw nam ik het papiertje in ontvangst en na een kort bedankje voor mijn favo docent knepen we hem er tussen uit voor de middaglunch. Enkele uren laten werden we weer verwacht om naar Laguna de Apollo te gaan.
Dit is een meer in een vulkaan en het is mogelijk om hier in te zwemmen. Het water had een aangename temperatuur en de omgeving was werkelijk waar fantastisch. Dit was tevens onze laatste activiteit met de klas en betekende dus ook ons afscheid van de Spaanse school. Met een goed gevoel kijk ik terug op de twee weken Spaanse les en de leuke gesprekken met Alfredo. Een leuke anekdote over Alfredo is ook nog dat hij enige tijd geleden blijkbaar een Nederlands filmpje had gezien met haagse sjon waarop mi professor uit het niets een keer in zijn handen klapte en in gebrekkig Nederlands schreeuwde “Kom op dan Ankerjong! Vuile vieze ankerlijer”.Dit is een dumpertclassic en muy famoso in Nederland, ik pistte bijna in mijn broek van het lachen van deze slechte imitatie, maar ik ga deze man wel missen!

Donderdag was een dag waar we naar uit hadden gekeken, onze verhuizing naar onze verblijfplaats voor de komende vijf maanden zou gerealiseerd worden . De kamers waar wij de komende maanden in gaan verblijven waren nog niet af. Het bleek toch wel erg warm te zijn in de kamers, dit kwam doordat de ‘architect’ de ramen was vergeten. Twee arbeiders waren nog druk bezig met het plaatsen van de kozijnen en het zou nog twee dagen duren voordat het huis af zou zijn. Donderdag- en vrijdagavond sliepen we dan ook nog bij de eigenaresse van de appartementen. Dit was geen fiesta zoals vrijwel alle dagen in Granada waren, maar een troosteloze bende.
Naast de verhuizing was het ook de eerste dag stage voor mij. Tjitske bracht Bart en mij richting de hoofdstad Managua waar het bedrijf Jagwood+ zit. Met el gerente, Margie, bespraken we de te behalen doelstellingen voor het komende jaar. De kennismaking was goed en Margie is een intelligente en behulpzame baas, met haar als begeleider komen Bart en ik het jaar wel door.
Donderdagavond ontvluchten we de troosteloze kamers in Masaya om weer naar de mercado te gaan in het centrum van Masaya. De combinatie van muziek, lekker eten en fruitshakes is iets waar wij geen genoeg van lijken te krijgen.Drie fruitshakes verder gingen we vroeg naar huis omdat de volgende dag het echte werk zou beginnen.

Half 7 in de morgen ging de wekker, snel onder de koude douche, aankleden en richting de bussen. Het openbaar vervoer is zoals ik al eerder beschreven heb een hele ervaring, ook deze morgen was het weer zover. Bart en ik pakten een mooie oldskool Amerikaanse schoolbus die aan alle kanten piept en kraakt. Na meer dan een uur in de bus gezeten te hebben kwamen we in de grote stad Managua, als provinciaaltjes uit Nederland zou je verwachten dat we nog uren zouden moeten zoeken naar waar ons bedrijf ook alweer zat(uiteraard hadden we de verkeerde bus gepakt). Met meer geluk dan wijsheid kwamen we voorbij het ziekenhuis wat we een dag daarvoor toevallig hadden gezien. Detener aqui!!!? En we sprongen de bus uit. Nog vijf minuten lopen en we arriveerden op onze werkplekken. Vervolgens hebben we een dag zitten zwoegen, ploeteren en gebrekkig Spaans zitten praten met de collega’s. De collega’s zijn overigens muy gentile, tijdens de lunch praten we over het weer(over het weer praten is universeel), eten, Nicaragua etc. Om 17:00 onze spullen gepakt en een taxi gepakt richting de bussen in metro centro.

Tjitske had ons vooraf nog zo gewaarschuwd , “stap nooit een taxi in waar al meerdere personen inzitten”!Of zorg dat als je een taxi aanhoudt ,je voor een taxi ‘privado’ betaalt. (Het is hier voor de nicaraguense gebruikelijk om elk vervoersmiddel met zoveel mogelijk mensen vol te stoppen). Als we haar raad hadden opgevolgd hadden Bart en ik geen doodsangsten hoeven uit te staan. Na onze eerste echte werkdag namen we namelijk een taxi richting Continental hotel, van die plek vertrekken alle bussen richting onze woonplaats Masaya. Nadat we een taxi hadden besproken voor 40 cordoba richting Continental hotel, nam de chauffeur ,voor ons gevoel, een wat vreemde weg. Nadat hij ook nog langs de weg stopte om naast ons een 3e persoon mee te laten rijden begon mijn hart al iets sneller te kloppen. In de buitenspiegel keek ik naar de persoon die achter mij ging zitten. Bartje vroeg met een licht overslaande stem: wat moeten we doen Tijmen!? Uitstappen toch!? Met mijn rechtoog keek ik via de buitenspiegel wat de persoon achter mij deed en met mijn linkeroog probeerde ik de taxichauffeur nog in de gaten te houden. Toen hij ook nog ging bellen dacht ik dat het helemaal foute boel was, de gedachte schoot door mijn hoofd dat hij zijn mafiamaatjes had gebeld om ons in het minst erge geval geld afhandig te maken.
Gelukkig liep het af met een sisser, we zijn de taxi uitgezet op een totaal verkeerde plek dan afgesproken. Vervolgens een kwartier gezocht naar de juiste bus, na wat rondvragen bleek dat we een bus moesten pakken richting metro centro. Om vandaar over te stappen op een bus richting Masaya.Uiteindelijk stapten we in metro centro opgelucht in een volgestampt busje in met de tekst ‘Masaya’ erop. Om kwart voor 7 s’avonds kwamen we gebroken aan in Masaya. Bijna twaalf uur later dan dat we diezelfde dag vertrokken waren.

Omdat ik door mijn kleren heen was heb ik zaterdag middag een polo gekocht. Een echte lacoste polo. Die polo’s zijn hier 15x zo goedkoop als in Nederland, het krokodilletje valt er dan ook bijna af of staat met zijn kop de verkeerde kant op. Nu kan ik tenminste representatief op mijn werk verschijnen.Nadat we de lokale PC Hooftstraat hadden verlaten moesten de vitaminen weer aangevuld worden. Vaste recept is een batidos met pina y mango. Het fruit is hier 5x zo goedkoop maar ook 5x zo lekker. Als fruitliefhebber hoor je mij dus niet klagen. In de avond konden we dan eindelijk verhuizen naar onze verblijfplaats voor de rest van de stageperiode. We wonen met zijn vijfen in een soort van compound, ieder heeft zijn eigen kamer inclusief douche(exclusief warm water) ,toilet(exclusief wc bril) en verder hebben we een waakhond. De eerste nacht was verschrikkelijk, doordat de hond de hele nacht heeft staan blaffen en om 6 uur s’ochtends de kinderdisco bij de buren begon had ik slecht geslapen. Tel daar nog bij dat ik geen airco of ventilator had zodat het mucho calor was.De vijfde persoon die bij ons in het fort woont is Javier, een 37-jarige verkoper van horecavoedsel. Javier is een hardstikke aardige man en zegt bij elke zin, ‘’joe ar mai friend! AMIGOS “ gevolgd door een ferme handdruk.
In de houtfabriek maken ze de mooiste dingen.

Zondag een dagje op de jockeyclub geweest met zijn vieren om tussen de socios(vervelioos)naar wat wedstrijden te kijken. Hier werd stevig gegokt en af en toe kreeg de jockey een pak met geld in zijn hand gedrukt waarna hij in een volgende run ineens niet meer zo snel ging. Het was leuk om weer even in Granada terug te zijn. Overigens is er een wereld van verschil tussen het meer toeristische Granada en het armere Masaya. Dit was wel even schrikken voor mij tijdens de eerste dagen in Masaya, onverharde wegen en graaiende mensen in vuilnisbakken is hier het straatbeeld. Al ben ik na een kleine week al redelijk gewend aan dit gegeven. Blijkbaar went alles.
Uit stilstand maakt deze man 20 stoelen per dag.

De eerste volledige werkweek bij Jagwood+ zelf begon maandag. De afspraak is dat wij de aankomende maanden actief deelnemen aan de vergaderingen. Zo ook maandag, om 9:00 startte de vergadering en vertelde iedereen waar hij of zij mee bezig was en werden er mededelingen gedaan. Een van de mededelingen ging over het handen wassen met een desinfecterend spul voordat je aan het werk gaat. De mexicaanse griep is de reden van deze maatregel. Het reizen van en naar het werk is zwaar, dit komt niet zozeer door de reistijd. Maar meer waarop dat reizen gebeurd, doordat de bussen altijd vol zitten moet je 3 kwartier in de meest onmogelijke posities staan of zitten als je geluk hebt. Via een Houdini act word ik dagelijkse gedwongen om de bus weer uit te gaan. Ook dit went weer, er gebeurd ook altijd wel iets opvallends gedurende een reis. De ene dag wordt er borstvoeding gegeven voor je neus, de andere dag zit je bij iemand op schoot. Vreemd genoeg ga ik hier dingen al heel gauw als normaal beschouwen en kan ik mij op dit moment eigenlijk weinig herinneren van de andere busreizen. Dit terwijl er altijd wel iets gebeurd wat in Nederland niet snel zou voorkomen.
Collega's in een relaxte houtstoel.

Omdat ik inmiddels al bijna drie weken mijn sportschool had moeten missen had ik de sterke drang om weer iets te gaan doen. Met Javier en Joost zijn we naar de lokale sportschool geweest, hier had ik geen hoge verwachtingen van. Dit was maar goed ook want de apparaten die er stonden stamden uit het jaar 1973. Verder stonden alle apparaten dicht op elkaar en was het ook gigantisch druk. Maar doordat ik eindelijk weer kon trainen was ik een gelukkig man! Hier ga ik de komende maanden dan ook lekker sporten. Donderdagochtend heb ik een vervolg gegeven aan het sporten, om 5:00 de wekker gezet en samen met Javier, Joost en Erik renden we richting de sportschool. Twee blokken verder begaf Javier zijn hart het bijna en kon hij niet meekomen in ons tempo waar Kiplagat jaloers op zou zijn.
Tafel en stoelen in de houtwinkel.

De eerste weken van mijn stage staan vooral in het teken van het leren kennen van het bedrijf en mijn collega’s . Woensdagochtend heb ik een houtbank, houtbewerkingsfabriek en een winkel bezocht die samen werken met Jagwood+. Ik was best onder de indruk van de producten die ze hier met de hand maakten. Deze producten zouden zeker niet mistaan op de Europese markt. Ik vroeg aan een medewerker van de houtbewerkingsfabriek hoelang hij erover deed om een stoel te ‘bevlechten’. “ Uno dia”, daarop vroeg ik :ocho horas?, waarop hij antwoordde: “no,doce horas”. De werktijden verschillen hier dus ook wel iets met die in Nederland.
Twaalf uur per dag aan het zwoegen voor een stoel.

In de straat waar wij wonen staat zeven dagen per week een vrouwtje typische Nicaraguense gerechten te koken. Dit is vooral voor de eerste dagen erg gemakkelijk aangezien het gas nog niet was aangesloten. Ook nu het gas inmiddels is aangesloten blijkt het toch makkelijk te zijn om snel daar wat te halen ipv zelf te gaan koken, ze koken hier ook zo lekker! Donderdagavond wat gegeten in het centrum van de Masaya, hier hadden ze heerlijke pescado met wat konijnenvoer erbij. Eenmaal thuis nog even rustig op mijn kamer F5end de avond doorkomen en om half 11 slapen. Dromen van het prachtige Granada wat ik al een klein beetje in mijn hart had gesloten, maar wellicht zal ik in de komende weken Masaya ook in mijn hart sluiten.