Sin bromas.

De afgelopen weken ben ik weer veel te druk geweest met werken, beurzen bezoeken, interviews afnemen en Spaans leren. Dus dat is dit keer het excuus voor het late verschijnen van een nieuw blog. Ik zal het goedmaken met meeslepende verhalen, adembenemende foto’s en geef jullie weer wat indrukken in het leven van mij in de bananenrepubliek Nicaragua.

Foto genomen door Sander. Excellente.

Op mijn stage begin ik vorderingen te maken, doordat ik wat problemen had met het financiële gedeelte van mijn exportplan wat ik aan het schrijven ben, loopt het niet zoals ik wil. Doordat ik vrij weinig ervaring heb met het schrijven van een exportplan had ik graag vanuit het bedrijf begeleiding hierin gehad op dit onderdeel. Maar goed dat is niet de situatie, met de juiste begeleiding van mijn favoriete docente Diane Buis probeer ik nu uit mijn writersblock te komen. Naast deze begeleiding heb ik een dik boek van exportmanagement en de marketingbijbel van Verhage meegenomen, hierin staan ook erg nuttige zaken. Het probleem voor het financiële gedeelte is dat er op dit moment niet goed te zeggen of men zit te wachten op de producten van Jagwood+ en in wat voor een hoeveelheden deze producten richting Europa gaan. Echter moet ik een prognose maken voor de komende drie jaar, dit vind ik tot dusver het moeilijkste onderdeel van de stage. Inhoudelijk gezien.

Beulswerk verricht in het water. Foto genomen door Sander. Heel mooi.

Wekelijks worden er vergaderingen gehouden op de maandagmorgen. Dit is een lekkere binnenkomer, er wordt gelijk meer dan 100% concentratie van mij verlangd om de vergaderingen te kunnen volgen. Geen ruimte tot verslappen dus. Dat zijn andere moeilijkheden die een stage in een Spaanstalig land met zich meebrengen. Daarnaast wacht ik nu al enige tijd op een beoordeling over mijn competenties van mijn stagebeleider Margie, om onduidelijke redenen laat dit op zich wachten. Ik lig er niet wakker van, weet na vier jaar HBO inmiddels wat mijn competenties zijn en wat ik nog moet ontwikkelen, al is het altijd goed om van buitenaf nog weer eens geconfronteerd te worden met je sterke en minder sterke punten. Uiteindelijk komt het wel goed, alleen duurt het iets langer door de taalbarriere.

Iets in Managua.

Doordat ik zat te worstelen met de financiële analyse heb ik mij de afgelopen tijd ook bezig gehouden met andere onderwerpen. Zoals de incoterms, verpakkingen, e-commerce en heb ik de targetgroups iets aan moeten passen waar Jagwood+ zich op zal moeten richten. Na een interview gehad te hebben met Lucas(collega die technische workshops geeft aan de bedrijven die onder Jagwood+ vallen) riep het interview met Lucas nog weer meer vragen op. Vervolgens heb ik een interview in elkaar gedraaid. Deze heb ik vervolgens met de secretaresse verbeterd in het Spaans. Een dag later kwam een andere collega(Francis) met de de opmerking dat de taal niet goed was. Ik fronste mijn wenkbrauwen toen maar even, zou mijn secretaresse niet goed Spaans kunnen?

Een dag later de interviews afgenomen bij Top muebles en La meubeleria. Deze twee shops maken erg mooie producten en uit de interviews bleek dat La meubeleria ook de B2B markt in Nederland en Belgie zou kunnen bedienen. Doorat deze winkel een contract heeft met Flor de Cana en grotere orders aan kan moet dit in Nederland of België ook mogelijk zijn.

Mooi.

Doordat de antwoorden redelijk belangrijk zijn was mijn vraag voor Dona Margie(stagebegeleider) of er iemand mee kon gaan met de bedrijfsbezoeken om de interviews in vloeiend Spaans af te nemen.Daarnaast hoefde ik dan zelf ook niet te notuleren wat de respondent antwoordde. Francis ging mee. Het gevaar is als je interviews uitbesteed aan derden dat er bias optreedt. Zo was er een vraag over welke productlijnen hij had. De man antwoordde met “ de producten hebben rechte lijnen en sommige zijn rond”. Nuttige antwoorden dus voor mijn exportplan.. maar ik vroeg daarna nog maar door over welke producten hij allemaal kon leveren.

Het is vervelend om in een afhankelijke positie te zitten, het liefst zou ik de interviews zelf afnemen.

Buena Vista surfclub.

San Juan del sur was de bestemming van het weekend erop. Sander, Erik en ik wilden dit keer niet in een hooischuur slapen maar naar de Buena Vista Surfclub gaan. Dit is het tegenovergestelde van het horrorhostel waar ik de laatste keer tijdens mijn bezoek aan San Juan in verbleef. Prachtige locatie, uitzicht op zee, mooie nette kamers en het twee maaltijden waren inbegrepen. De Buena Vista Surfclub is vijf jaar geleden uit de grond gestampt door twee intelligente Nederlanders. Echt alles klopte aan dit verblijf. Ongekende luxe voor hier, maar ow zo heerlijk om weer een weekend te genieten en tot rust te komen. De eigenaren Marc en Marielle waren heel vriendelijk en/of wisten hoe je als gastheer moest optreden.

Nagenieten van een dag surfen.KONING!

Overdag surfen en s’avonds werd er heerlijk voor ons gekookt. Voor het eten nog met mijn ipodje de zon snel onder zien gaan en vervolgens naar de sterrenhemel kijken vanaf het mooiste terras waar ik ooit ben geweest. Sinds lange tijd heb ik ook weer op een normaal tweepersoonsbed geslapen en het was rustig die nacht. Geen bussen, vuurwerk, honden of discotheken die doorgaans mijn nachtrust verstoren. Heerlijk.

http://www.buenavistasurfclub.com/

Ook deze keer was ik weer keihard verbrand op de stranden van San Juan. Met een paar dagen bladerde mijn gezicht weer af en kon ik weer opnieuw beginnen om mijn ongewenste kantoorkleur weg te werken.

Omdat er afgelopen zaterdag een grote beurs was in Galerias besloten we om gezamenlijk(Bartje, Erik en Sandes) naar het luxueuze winkelcentrum/beursgebouw te gaan. Deze beurs was niets in vergelijking met de ‘messe’ die we vorige jaar in Dusseldorf met veel bombarie hadden bezocht. Maar toch was het leuk om eens te kijken hoe hier een beurs georganiseerd werd. De principes zijn hetzelfde: stands, gifts en mooie vrouwen, maar dan net allemaal wat minder. Als buitenlandse investeerders werden we met alle egards onthaald. Met champagne zaten we in de VIP-lounge te onderhandelen over een miljoenencontract, wat we op het laatste moment toch maar hebben afgeblazen. Overigens nog wel serieuze contacten gelegd met een meubelproducent . Simplemente Madera was namelijk ook aanwezig, na wat informatie te hebben uitgewisseld vertrokken we nog even snel naar het winkelgedeelte.

Playa de Madera, haaienvin.

Aangezien ik al meer dan twee maanden op mijn witte pauper Nikes aan het werk was was het tijd om een nieuw paar schoenen te kopen. In Nederland zou ik nooit met mijn sportschoenen naar mijn stage gaan, tenzij ik bij Footlocker stage loop. Hier kan dat allemaal gewoon en zal het nog wel iets van klasse hebben. Uiteindelijk was het in de 1^ste winkel gelijk raak en kocht ik een paar mooie bordeelsluipers.

Regenboog in Managua.

Daarna boodschappen gedaan met Don Sander in een naastgelegen winkelcentrum. Met een brede glimlach moonwalkden we de supermarktpaden door. De potten pindakaas, fruit en bruin brood waren niet aan te slepen. Er staat hier in Nicaragua niet op elke hoek een AH of C1000 waar ze alle producten hebben die je maar kan wensen, voor een goeie supermarkt moet je bij de buitenlandse concerns zijn die alleen in de grote en belangrijke steden zitten. Ik had mij in Nederland niet voor kunnen stellen dat ik nog blij kon worden van een lekker bruin brood, ongekende luxe.

Amigo Javier en vriendin waarvan ik de naam altijd vergeet. Novia noem ik haar dan maar.

Drie maanden feest in Masaya, zelfs ik ontkom er niet aan. Inmiddels wat memorabele avonden achter de rug kan ik stellen dat het uitgaan hier leuker is. Waar het aan ligt? De muziek, de barra libre avonden en de mooie en minder mooie mensen hier. Zo zijn we met de groep Nederlanders en onze buurman+ toekomstig vrouw naar de jockeyclub geweest. Hartstikke gezellig en na een avond voetjes van de vloer, been af schroeven en pret maken zijn Bart, Sander en ik nog in een taxi gesprongen richting La Nuit. Dit is een van de leukere nachtclubs van good old Granada. Ook hier hebben we ons tussen travo’s en te ritmische nica's weer erg vermaakt.

Zwerfend over de straten van Granada kwamen we Alexander tegen. Dit ventje is ongeveer tien jaar oud en was op zaterdagnacht rond 3: 00 koekjes en andere troep aan het verkopen. Ondanks mijn staat,was enigszins aangeschoten, heb ik deze belhamel verteld dat hij beter kon gaan slapen en naar zijn moeder kon gaan. Twee weken later na een andere avond stappen besloot ik Alexander nog eens op te zoeken, hij kende ons nog. Trots vertelde hij over zijn kleine winkeltje die hij had op straat tussen de drugsdealers en werkschuwe prostituees.. Nog eens doorgevraagd over of hij naar school ging, dat ging hij. De enige les die el nino had was gymles. Misschien moeten de kinderen hier op jonge leeftijd al een studiekeuze maken, je kan je niet vroeg genoeg specialiseren toch?

Rachel, Rebecca enz.

Voor de lezertjes die mij erg missen, vanaf 23 januari hebben jullie weer de mogelijkheid om mij in Nederland te aanschouwen, te bewonderen, te adoreren enz enz. Samen met Erik en mijn moeder vlieg ik die dag terug.

Omdat ik hier bijna 90 dagen ben en ik een toeristenvisum heb moet ik het land voor tenminste 72 uur verlaten. Met een bus zal ik de grens over steken bij Costa Rica en is dat het volgende land wat ik in Latijns Amerika kan gaan afstrepen.
Ik bied nog mijn niet oprechte excuses aan voor mijn Nederlandse taalgebruik in de blogs die ik geplaatst heb en die ik nog ga plaatsen. Een combinatie van dommigheid,laksheid en geen spellingscontrole hebben liggen hier aan ten grondslag. Desalniettemin ga ik er vanuit dat jullie je er niet aan storen en van de verhalen genieten!

Hasta pronto!