Hollanda es un paisucho.

Guerrillastrijder Hansie van Baalen deed de afgelopen weken van zich spreken in Nicaragua. De beste man riep op tot een geweldloos protest tegen de huidige president Daniel Ortega. Goedzak Ortega wil zich weer beschikbaar stellen voor een volgende ambtstermijn, alleen is dit tegen de regels in. Baalmans had, als ik de media moet geloven, een belangrijke functionaris in het leger gepolst om een coupe te plegen. Hansie was op werk-vakantie en heeft hier voor redelijk wat opschudding gezorgd. De onderminister vond zelfs dat van Baalen een Duitser was, toen hij hoorde dat Hansie uit Nederland kwam vond hij het nog erger en noemde hij Nederland een schijtlandje. Het niveau van de politici is hier al bijna net zo hoog als dat we van de Nederlandse politiek kennen.
Ondertussen is het onrustig in het land, voor aankomende zaterdag wordt ons zelfs door diverse personen afgeraden om door de hoofdstad Managua te reizen. Ik heb het vermoeden dat er een clash gaat komen tussen de sandinistas en de oppositie.

Ondertussen zijn we bezig geweest met het exportplan en begint het steeds meer vorm te krijgen. Ben nu bezig met het zetten van de puntjes op i. Daarna ga ik de laatste dingetjes afronden en zorgen dat ik klaar ben. Ik wou ook nog met wat andere zaken beginnen maar doordat ik druk bezig ben geweest kwam ik daar niet aan toe. Daarnaast ga ik nog wat belangrijke punten op touw zetten en wat andere werkzaamheden afronden. Voorts ben ik mij aan het beramen wat ik in mijn laatste fase van de stage wil ontwikkelen. Het smeden van plannen is daarin een van speerpunten, ook het uitstippelen en het schetsen van heldere doelstellingen die ik wil gaan behalen is hiervan een belangrijk onderdeel.

Vorige week dinsdag was ik jarig. Voor het eerst in mijn 23jarige bestaan vierde ik dit zonder familie, erg jammer maar ik heb een hele leuke dag gehad, met taart cadeaus en een etentje. Op werk waren Don Edgar en ik de gelukkigen om de taart aan te snijden. Edgar was die dag 42 geworden en we kregen een moddervette chocolade taart, smullen! Er werd nog wat gezongen in diverse talen en omdat ik jarig was hoefde er gelukkig niet in het Nederlands gezongen te worden. Een week later was Francis jarig en toen waren Bartje en ik wel aan de beurt. Uit volle borst zongen wij lang zal ze leven. Onder luid applaus gaven wij daarna nog een toegift met enkele andere Nederlandse krakers die gezongen worden tijdens een verjaardag.

HEEEEJ JOOEEE Heeej JOE schreeuwt onze bewaker dagelijks naar mij. Francisco kan een beetje Engels en wil altijd van alles weten over Nederland, wat ik heb gedaan in het weekend maar toch voornamelijk over vrouwen praten. Het is een ontzettend sympathieke macho man maar daarnaast nog een grotere clown, dan staat hij in de middagpauze te oreren dat hij filosoof is. Dan komen de meest prachtige teksten eruit en liggen Bart en ik weer in een scheur.

Laat ik nog eens de loftrompet opsteken over dit fantastische land. Tijdens het sporten afgelopen maandagavond knalde er weer wat reageton door de speakers, mijn ogen dwaalden iets af naar twee bewegende rondingen rechts van me, ik zag op het ritme van de muziek twee vrouwen billen heen en weer gaan. Het mooie aan de Nicaraguaanse bevolking is dat ze ALLEMAAL ritme hebben. Stuk voor stuk dansen de locals je kapot. Wat jammer is dat ik geen ritme heb. Met alcohol op gaat het nog, maar de scheidslijn tussen dat ritme hebben of mij onbenullig gaan gedragen is dun.

Het regenseizoen is ook afgelopen, tot aan april mei zal het zelden meer regenen. Dit betekend niet dat het 's avonds warm is, integendeel het koelt lekker af. De ventilator hoeft niet meer aan, een deken is wel een vereiste. Kan nu dus heerlijk van de zon genieten in het weekend.

Afgelopen weekend moest er wat geld mijn portemonnee uitgebrand worden, aangezien mijn verlangen naar een overhemd obsessieve –compulsieve vormen aan begon te nemen. In Nederland heb ik dagelijkse een overhemd aan, ik sta er mee op en ga er mee naar bed. Nadat ik eerder al twee maanden met de ziel onder mijn arm had gelopen omdat ik met witte sportschoenen naar mijn werk ging, had ik nu de behoefte aan een lekker stuk katoen om mijn bovenlichaam. Managua is na Parijs en Milaan de derde modestad op mondiaal niveau, het was voor mij dus een makkelijke opgave om een mooi getailleerd hemd te scoren. Duizenden cordoba’s later dacht ik nog terug aan het kleine mannetje wat mij eerder op de dag om een dollar vroeg om eten te kopen. Het zorgt voor gemengde gevoelens.

De integratie verloopt hier op rolletjes, na het dansen, de mode en het eten was nu de afvalverwerking het volgende punt wat op mijn integratieagenda stond genoteerd.Aangezien iedereen hier alles van zich afsodemieterd werd het tijd dat ik dat ook eens ging proberen, het voelde heel raar. Waar ik in Nederland mijn afval netjes in de prullenbak gooi of in de plantenbakken van de otswo leg, gooide ik hier mijn lege bekertje uit de taxi. De taxichauffeur begon te lachen, ik vroeg/zei tegen hem dat het toch normaal was hier om alles van je af te gooien? Dat was het, maar het was wel verboden. Ik val nog dagelijkse van de ene in de andere verbazing, dan zie ik weer iemand midden op straat zijn blaas legen, een andere keer is het iemand die voor zijn eigen huis een eigen vuilnisbelt aan het creëren is.

Kan er deels om lachen maar het is eigenlijk ook bloedirritant. Een van de redenen om eens in het buitenland te kijken hoe daar geleefd word is dat ik die tokkiementaliteit in Nederland een beetje zat was. Kom je hier alsnog dezelfde paupers tegen. Ander puntje van kritiek is dat de mensen hier het begrip netjes op je beurt wachten niet kennen. Zelfs mijn goed opgeleide mede collega’s hebben hier een handje van om voor te kruipen. Blijkbaar gaat een goede opleiding- en een goede opvoeding gehad hebben niet altijd op.

Vrijdagavond met een grote groep Nederlanders naar Galerias Santa Domingo geweest. Dit is het meest luxueuze beursgebouw en winkelcentrum ineen van Nicaragua. Daarnaast zijn er ook nog talloze restaurantjes waar relatief goed gegeten kan worden. Op een pleintje tussen de restaurants in kwamen de meseros als aasgieren op ons af en de een bood nog meer korting dan de ander. Uiteindelijk zijn we maar ergens gaan zitten en heb ik een pan met vis gedeeld met vijf anderen. Wat lekkere drankjes erbij en de afgelopen week en het aankomend weekend was gespreksstof onder het eten. Wat uren later stonden we te freaken in de gamehall die ook aanwezig was in Galerias. Dit was voor vijf minuten leuk. Daarna naar Moods gegaan, DE club van Nicaragua. Met een goed werkende airco was het voor ons Nederlanders prima uit te houden. Overigens is dit ook een van de duurste clubs van Nicaragua, dit is relatief. Want voor onbeperkt drinken betaal je 10 euro.

In mijn vorige blog vermelde ik dat we naar Costa Rica wilden gaan. Door tijdgebrek kon dit niet doorgaan. Met de bus zou het negen uur reistijd zijn, aangezien er gewoon gewerkt moet worden hebben we dit gecanceld. Jammer, in januari hoop ik alsnog richting Costa Rica te gaan om te gaan surfen bij Tamarindo.Mijn toeristenvisum heb ik nu verlengd bij een kantoor in Managua, tegen een kleine vergoeding mag je dan weer een half jaar de ‘vakantieman’ uit hangen. Officieel ben ik hier namelijk als toerist.

De wereld wordt steeds kleiner. Afgelopen weekend had ik namelijk afgesproken met Henri, toen ik vroeger in Twello woonde(kon er ook niks aan doen) speelde ik met deze kleine grote baas in een voetbalelftal. Henri werkt nu in Costa Rica, maar zijn belangrijkste motief om in Costa Rica te leven is zijn vriendin die hij een aantal jaren geleden heeft leren kennen. Na een middag broodjes pindakaas eten, herinneringen ophalen en ervaringen uitdelen vond ik het weer mooi om hem te zien na al die jaren.