Viaje de ida

Maandag 10 augustus was het dan zo ver, om 4:54 belde Sander mij wakker. Een uur later stond hij en zijn familie Bosch op de stoep om ons naar Schiphol te brengen(heel erg bedankt nog voor het wegbrengen!). Om iets over tienen zou ons vliegtuig vertrekken naar Nicaragua, hier ga ik met drie klasgenoten een half jaar stage lopen.

Met deze belhamels zit ik een half jaar opgescheept in Nicaragua.

Bart had zich de Latijns Amerikaanse levenstijl al eigen gemaakt, aanvankelijk smste hij dat we toch de 11e zouden vliegen? Vervolgens kwam Bartje ook nog op een tempo en tijdstip aansloffen op schiphol, waarin hij zich kan meten met de locals in Nicaragua.

Na een vlucht van 9,5 uur naar Atlanta werden wij met open armen ontvangen in de USA. Als kudde’s vee werden wij de rijen ingeschreeuwd en gedirigeerd waarna we propaganda over het fantastische Amerika te zien kregen. De eerste dollars werden uitgegeven aan een hamburger, die we tussen de US Soldiers en vadsige Amerikanen hebben opgepeuzeld.
Meer grenzend aan Granada, verfrissend windje.


Vier uur na aankomst in Atlanta vertrokken we naar Managua, de hoofdstad van Nicaragua .
Op het vliegveld werden wij opgewacht door Onno(stage bemiddelingsbureau) en Donaldo(hardwerkende chauffeur). Als verassing had Onno voor ons miss Nicaragua uitgenodigd, de glazen van mijn zonnebril waren van geilheid gelijk beslagen. Wat een prachtvrouw! Donaldo vertelde dat dit nog niks was, in Granada waren de vrouwen nog vele malen mooier. De maravilla!
We gingen met een Toyota busje uit het jaar ’76 richting de koloniale stad Granada waar wij de eerste twee weken verblijven. Het busje zou de APK keuring niet doorstaan in Nederland. Ook de rijstijl hier is niet zoals men in Nederland gewend is, hier lijkt een beetje het recht van de sterkste/brutaalste of toch domste te gelden. Zonder een werkende claxon redt je het hier niet op de wegen. Alles raast hier met een bloedgang zowel links als rechts langs je heen. Je moet hier ook niet gek op kijken als er een paard en wagen op de weg rijdt.
De komende maanden kan er gewoon door getraind worden met pro.


Bart en ik slapen de eerste twee weken in Granada, bij ome Cor thuis. Hij heeft een prachtig appartementencomplex waaraan het aan niets ontbreekt. Oja aan een ding wel, een werkende airco. Desalniettemin heb ik hier de eerste nacht goed geslapen, met een hele dierentuin naast ons die voortdurend ons het slapen probeerde te beletten heb ik de nacht dus goed doorstaan.
Nu gaan we Granada maar eens verkennen, want we hebben nog twee dagen vrij om vervolgens twee weken spaans prive les te krijgen.

Hasta luego