Trabajamos como locos.

Masaya begint steeds meer te wennen, na aanvankelijk nogal wat problemen te kennen met de aanpassing in mijn nieuwe woonplaats voor het komende halfjaar begin ik mij steeds meer op mijn gemak te voelen. Het was een omschakeling, van de toeristische stad Granada , naar het armere en onrustige Masaya. Dit in combinatie met een huis dat niet af is, ziekte en een nieuwe werkplek maakte het even moeilijk om mijn weg te vinden.

* Voor de foto liefhebbers heb ik deze week wat plaatjes tussen mijn blog geplaatst van o.a. Leon, wat ik twee weken geleden heb bezocht.

Leon.

Letterlijk en figuurlijk had het tijd nodig om mijn weg te vinden. Nu ik echter bijna een maand in Masaya woon weet ik waar ik wel en niet mijn boodschappen moet doen, mijn was moet doen(uitbesteden aan een wasvrouw) en ben ik hier voor het eerst naar de kapper geweest. Voor 2,5 euro heeft de Nicaraguaanse kapper Mari mij van een nieuwe coupe voorzien. Opvallende vraag die hij stelde nadat hij mijn linker zijkant van mijn hoofd had bijgewerkt: Hoe wil je de rechterkant geknipt hebben? Ik vroeg aan hem of het mogelijk was om een tribal in mijn rechterhaar helft te scheren, dit bleek mogelijk te zijn. Zo geschiedde, de reacties op mijn werk waren overweldigend! Ik zit er nu aan te denken om op mijn achterhoofd iets soortgelijks te laten plaaten.

Hostel in Leon.

De liters gatorade die ik dagelijks weg tik koop ik bij een vrouwtje bij ons in de straat, deze mevrouw heeft een ‘pulperia’. Hier verkopen ze alle belangrijke levensbehoeften zoals drank, schoonmaakmiddelen en etenswaren. Naast de Pulperia zit een kleermaker, hier heb ik deze week twee broeken in laten nemen voor het schamele bedrag van 70 euro cent.Een straat verderop zit een bakkertje waar ik dus mijn brood haal, helaas kennen ze hier alleen witbrood of witte bolletjes. Het stimuleren van de lokale economie is dus goed mogelijk alleen voor de echte boodschappen ben ik toch genoodzaakt naar een grotere supermercado te gaan.

Leon.

Ondertussen begin ik ook weer in een normaal sportritme te komen, dit was ook iets waar ik naar snakte. Voorlopig is het alleen krachttraining omdat de cardio in sportschool ‘Zues’ belabberd is. De weerstand van de fiets wordt bepaald met een remblok, even een weerstandje hoger zetten zit er hier niet in. Doordat je bepaalde stoffen aanmaakt met het sporten voel ik mij weer vitaler en gelukkiger dan voorheen, met mijn ipod een uurtje sporten en vervolgens rustig in parque central een batidos drinken is voor mij even een moment van geluk!

Leon.

Een ander moment van geluk was toen ik vanmorgen in de bus stond en een hit van Julio Iglesias werd gedraaid! Dit toverde een brede glimlach op mijn gezicht, aangezien ik een aantal jaar geleden ooit eens in een gekke bui negen cd’s van deze koning had gekocht. Na Julio kwamen de gebruikelijke Nica hits weer voorbij die om het half uur herhaald worden. Een beetje te vergelijken met de commerciele radiozenders in Nederland, maar dan erger. Inmiddels kan ik deze nummers wel dromen en is de muziek niet meer weg te denken uit mijn dagelijkse ritme.

Muurtekening in Leon.

Perro NO! NO PERRO, PERRRROOOOH NOOOOOH, perro NO, DETENER PERRO. PERRRRRROOO , KUTHOND, AFBLIJFEN , NO PERRO, NOOO Noo PERRO. GODVERDOMME, PERRRO . Ondertussen springt onze hongerige waakhond genaamd Perro tegen mij op en probeerd mijn brood te stelen. Dit ritueel herhaald zich dagelijk twee tot drie keer. Gelukkig verdeeld perro ook zijn aandacht over de andere bewoners en hoor ik regelmatig Erik, Sander en Bart dezelfe teksten uitkramen. Daarbij is Bart onze grootste dierenvriend en zet hij dagelijks een schaaltje met water klaar. Eigenlijk is het wel een lieve hond maar hij heeft de speciale gave altijd voor je voeten te lopen of tegen je op te springen wanneer het even niet uitkomt.

Uitzicht vanaf parque central in Managua.

Afgelopen zaterdag waren wij als stagiaires van On Stage uitgenodigd voor een bbq bij Onno en Tjitske thuis. Een prachtige huis op een idylisch plekje grenzend aan het Laguna de Apoyo was waar wij die middag zouden verblijven. Met de ongeveer 20 stagiaires die On Stage voor dit komende half jaar hadden bemiddeld, hadden we een erg geslaagde middag. Een beetje zwemmen, vleesje mee, trainingspak aan, gewoon jolijt, pret maken dus!

Propaganda van links, in Leon.

In de avond wilde iedereen nog gaan stappen in Granada, ik als anti-stapman bleef thuis. Ook omdat ik gewoon te moe was. Zondag zijn Joost, Erik , Sander en ondergetekende bij de kapper geweest. Na dit avontuur de taxi gepakt richting Laguna de Apoyo. Dit maal zijn we met een groep van acht raddraaiers bij een hostel aan het meer beland, ook hier hebben we ons weer prima vermaakt die dag. S’avonds weer vroeg naar bed want een nieuwe werkweek zou aanbreken de volgende dag.

verjaardag = taart bij Jagwood+

Vergaderen in het Spaans, lastig zou je denken. Dat is het ook. Elke maandagmorgen wordt bij mij op het bedrijf Jagwood besproken wat er die week gaat gebeuren en tegen welke problemen men aanloopt. Lucas, Oostenrijker van origine, begon zijn verhaal. Aangezien Lucas ook een extranjero is was het van hem die ochtend nog het beste te volgen. Hij praatte rustig en langzaam en gebruikt niet te moeilijke woorden. Vervolgens kwam de Braziliaanse Fernanda aan het woord, met haar Portugese tongval ratelde ze haar teksten er uit, dit was al veel lastiger te begrijpen. Zo ging het rondje nog een tijd verder en begreep ik in de hoofdlijnen wat iedereen aan het doen was en waar men tegen aan liep. Men had vooral meer tijd nodig. Als afsluiter mocht ik ook nog een duit in het zakje doen, met mijn vlotte babbel vertelde ik dat ik ook meer tijd nodig had voor de macro analyse en dat het naar alle waarschijnlijkheid woensdag af zou zijn. De kleine problemen waar ik tegen aan loop alhier zijn dat ik in het Engels een product aan het maken ben, maar ik kom gewoon soms niet op bepaalde woorden in het Engels, maar kom ik alleen aan de Spaanse vertaling van het woord waar ik naar op zoek ben. Mijn denkwijze is hier al zo goed als verspaand. In Nederland is het makkelijker om in het Engels te denken en te handelen dan in Nicaragua merk ik bij mezelf.

El gerente,(Margie Ortega)

Op dit moment onderzoek ik de Europese regelgeving voor transport van houtproducten. Daarnaast wordt ook de regelgeving van Nederland en Belgie onderzocht. Subsidies, regelgeving, heffingen, markeringen en samenwerkingsverbanden zijn zaken waar ik uren naar op zoek ben en aan het verwerken ben. Dit vergt tot nu toe de meeste tijd en is ook het meest taaie gedeelte. Voorlopig zit f5en er dus niet in op mijn werk, maar daardoor vliegt de tijd op een werkdag.

Mi primera vez en un hospital Nicaraguense.

Ik heb hem! Mijn eigen hangmat, op vrijdagavond heb ik een blauw/witte hangstoel gekocht waarin heerlijk gehangen kan worden in het komende half jaar. Samen met Javier reden we naar een winkel waar een goede prijs werd bedongen, vervolgens heeft Joost een mooie zeilknoop in een touw geknoopt en kan er vanaf nu lekker gerelaxt worden. Nu nog een manier vinden om de hangmat heel in Nederland te krijgen.

Zaterdagavond voelde ik mij niet helemaal lekker maar toch besloot ik mee te gaan stappen in good old Granada! Leuk was de hereniging met Alfredo, die ouderwets de clown aan het uithangen was. Overigens zijn we gezamenlijk wezen stappen met onze buurman Javier en zijn vriendin.Javier is echt een hele aardige kerel, bijna te aardig. Aangezien men in Nederland veel terughoudender is , ben ik het niet gewend dat mensen een praatje maken of iets voor hun buurman doen. Heel af en toe kunnen Bart en ik mee rijden met Javier richting Managua, dit scheelt niet heel veel in de reistijd, echter kunnen wij wel de heenweg zitten en hij heeft airco in zijn auto!Onderweg spijker ik mijn Spaans nog wat bij en we hebben afgesproken dat ik hem af en toe Engels leer.
Werkplek.

Doordeweeks maak ik vrij weinig mee naast mijn werk. Omdat om half zeven dagelijks de wekker gaat en ik rond zes uur s’avonds weer terug ben blijft er weinig tijd over om verder iets te ondernemen. Rond negen uur in de avond ga ik namelijk weer slapen, doordat het hier de hele dag door verschrikkelijk warm is en het praten en denken in Spaans/Engels en Nederlands zwaar is heb ik meer slaap nodig dan normaal gesproken. Als rasechte openbaarvervoer hater heb ik het geluk dagelijks een uur met het OV te gaan, waar ik in Nederland het openbaar vervoer al jaren probeer te mijden, ontkom ik er hier niet aan. Helaas. Bijkomend nadeel van reizen met het openbaar vervoer is dat men de buitenlanders probeert te naaien waar men kan. Ik betaal structureel te veel voor mijn dagelijkse vervoersbewijs, of het nou 1 of 10 cordoba is, altijd proberen de bushulpjes wel wat extra cordobaatjes af te troggelen van de rijke buitenlanders.

Een tegenstelling die ik maar niet kan rijmen met elkaar is de ‘manana cultuur’ en het drukke gejaag en getoeter in het verkeer. De mensen in het verkeer jagen door alsof hun leven ervan af hangt, daarbij wordt continu getoeterd dan wel uit het raam geschreeuwd of gebaard. Deze kakofonie houdt bijna de hele dag aan. Ik heb mij laten vertellen dat het toeteren preventief is, dat wil zeggen: als ik nu toeter dan weet een ander dat ik eraan kom of er langs wil. Als ik de manana cultuur er dan weer bij pak, dan denk ik: waar maak je je druk om?Als je vijf minuten later aankomt is het toch ook goed?
Keuken Jagwood+.

Deze week heb ik ook mijn Spaans medische woordenschat uitgebreid in een ziekenhuis, doordat ik mij al een tijd niet lekker voelde besloot ik naar een privé ziekenhuis te gaan. De medische zorg is hier gratis, maar ik ging naar een privé kliniek omdat dit dicht bij mijn werk zat en ik ervan uit ging dat in een kliniek de zorg beter is. Na verschillende testjes gedaan te hebben bleek dat ik slechts 40 graden koorts had. Hier was ik erg blij mee, als advies kreeg ik mee om drie dagen niet op werk te verschijnen omdat ik ook anderen kon besmetten. Tijdens mijn vijf uur durende verblijf in het ziekenhuis werd ik bijgestaan door de mooie en behulpzame secretaresse van het bedrijf. Overigens zijn de medische kosten gedeeltelijk betaald door Jagwood+, hardstikke fijn dus! Woensdagavond heb ik twaalf uur geslapen en de volgende dag voelde ik mij weer beter, voor een hercontrole ben ik naar het ziekenhuis geweest en de testuitslagen op denque en malaria waren weer negatief. Gelukkig mocht ik dan ook weer aan het werk diezelfde dag.
Vergader/eettafel Jagwood+.

Tijdens het weekend was de planning om te gaan surfen, doordat ik die week ziek was geweest waren die plannen voor mij gewijzigd en bleef ik een dag extra in Masaya. Zondagochtend vertrokken Bart en ik richting Leon om daar de feestdagen door te brengen. In een leuk hostel bevonden wij ons tussen de Amerikanen, Duitsers en ander ongewassen backpacktuig. Nog nooit had ik mij tussen zoveel vrouwen met okselhaar, teva’s en te uberrelaxte gasten bevonden. Maar het was wel gezellig.
Secretaresse.

Maandag en Dinsdag waren het twee feestdagen in Nicaragua. Alles nica’s waren mooi verkleed en het was heel erg druk op straat, vooral met studenten. Een opvallend verschil in Leon was dat het heel erg warm was. Nog warmer dan in de rest van Nicaragua waar we tot dusver geweest waren. Maandagavond het uitgaansleven in Leon wezen verkennen, doordat ik liever geen alcohol drink in Nicaragua(het is hier al zo warm, dan droog je helemaal uit) ging ik aan de smirnoff. Vanaf een dakterras keken we neer op het prachtige Leon. Na een paar uur in een club geweest te zijn waren we tegen het einde van de avond op zoek naar een vette hap, tussen de op-de-grond-slapende-locals in vonden we een hamburgertent. Hier hebben we met dank aan Bart drie kwartier gezeten, de hotdog was ook wel erg groot!
"Tijmen, doe even alsof je aan het werk bent, dan maak ik nu een foto van je!"

Er komt geen water uit de kraan, waar het in Nederland de normaalste zaak van de wereld is wanneer je de kraan open draait en er water uit komt is het in Nicaragua nog wel eens het geval dat er geen druppel uit komt. Een warme douche is in mijn huis in Masaya niet mogelijk, maar ik kan tenminste douchen denk ik dan maar. Kleine dingen die je meer gaat waarderen als je ze niet meer hebt. Rust is een ander belangrijk punt wat ik mis, hier lijkt het motto te gelden hoe luider, hoe beter. Alles moet ook begeleidt worden met geluid, dagelijks maak ik mee dat wanneer er een bus passeerd met de bestemming Managua, dat de ayudante uit het raam hangt en schreeuwt MANAGUA MANAGUA MANAGUA!!!! Als marketeer is het een interessant gegeven dat hier de meeste reclame ook wordt gemaakt via geluid, trucks met dikke speakers pompen de reclame door de straten van Nicaragua begeleidt door luide reageton muziek. Doordat veel mensen op straat leven is deze vorm van reclame goed te begrijpen.
Druk aan de arbeid.

Nadat we woensdag weer aan het werk gingen, hebben we in de middag een bezoek gebracht aan twee houtwinkels. Ook hier hadden ze weer prachtige spullen. Naast het bezoek heb ik de afgelopen dagen gewerkt aan een exportplan voor deze producten. Ondertussen was zaagmans weer voorbij gekomen in deze korte week en heb ik alweer bijna weekend. In het komende weekend hebben we een bbq bij Onno en Tjitske thuis maar misschien ga ik ook wel mijn secretaresse zwemles geven. Waar in Nederland vrijwel iedereen kan zwemmen ben je hier een uitzondering als je kan zwemmen. Als altruïst kan ik het niet over mijn hart verkrijgen dat mijn secretaresse dus niet kan zwemmen, daarom biedt ik geheel vrijblijvend mijn diensten aan. Later meer over mijn ontwikkelingshulp in Nicaragua.

Nicaragua es en mi cuerpo pero Granada es en mi corazon.

Allereerst hartstikke bedankt voor alle leuke en lieve en hartverwarmende reacties vanuit Nederland, Noorwegen Frankrijk en Aruba! Voor de komende periode is de verwachting dat de blogs iets minder spannend worden en ik wellicht wat zakelijker moet gaan schrijven. In opdracht van school moet ik mijn werkzaamheden namelijk ook gaan toelichten via een weblog, nou zitten jullie als lezer natuurlijk met smacht te wachten op wat ik nou eigenlijk ga doen in Nicaragua behalve cocktails drinken, Spaans leren en in mijn hangmat liggen. Later dus meer over mijn stage.

Hangmat in de Spaanse school.

Wat is de ideale voorbereiding, een avond van te voren, voor het maken van een toets de volgende dag? Nog even de toetsstof doorkijken en dan vroeg naar bed. Dit hebben we dus niet gedaan. Doordat de mojitos die avond maar 15 cordoba per stuk zouden kosten, moesten wij daar als gierige Hollanders natuurlijk optimaal van profiteren. De prachtige barvrouw schudde letterlijk en figuurlijk heel wat cocktails voor ons in elkaar. Het was weer eens een gezellige avond, maar rond middennacht werd het toch tijd om richting onze bedjes te gaan. Om zes uur de wekker gezet om alsnog wat voorbereidingen te treffen voor de toets van diezelfde dag.

Met dos vingers in de neus heb ik woensdag mijn examen Spaans gemaakt. Als afsluiting van de intensieve lessen spaans was het nodig om nog een toets te maken. Dit was nog wel even peentjes zweten maar ik wist waar ik het uiteindelijk allemaal voor zou doen: een heus diploma! Zo trots als een pauw nam ik het papiertje in ontvangst en na een kort bedankje voor mijn favo docent knepen we hem er tussen uit voor de middaglunch. Enkele uren laten werden we weer verwacht om naar Laguna de Apollo te gaan.
Dit is een meer in een vulkaan en het is mogelijk om hier in te zwemmen. Het water had een aangename temperatuur en de omgeving was werkelijk waar fantastisch. Dit was tevens onze laatste activiteit met de klas en betekende dus ook ons afscheid van de Spaanse school. Met een goed gevoel kijk ik terug op de twee weken Spaanse les en de leuke gesprekken met Alfredo. Een leuke anekdote over Alfredo is ook nog dat hij enige tijd geleden blijkbaar een Nederlands filmpje had gezien met haagse sjon waarop mi professor uit het niets een keer in zijn handen klapte en in gebrekkig Nederlands schreeuwde “Kom op dan Ankerjong! Vuile vieze ankerlijer”.Dit is een dumpertclassic en muy famoso in Nederland, ik pistte bijna in mijn broek van het lachen van deze slechte imitatie, maar ik ga deze man wel missen!

Donderdag was een dag waar we naar uit hadden gekeken, onze verhuizing naar onze verblijfplaats voor de komende vijf maanden zou gerealiseerd worden . De kamers waar wij de komende maanden in gaan verblijven waren nog niet af. Het bleek toch wel erg warm te zijn in de kamers, dit kwam doordat de ‘architect’ de ramen was vergeten. Twee arbeiders waren nog druk bezig met het plaatsen van de kozijnen en het zou nog twee dagen duren voordat het huis af zou zijn. Donderdag- en vrijdagavond sliepen we dan ook nog bij de eigenaresse van de appartementen. Dit was geen fiesta zoals vrijwel alle dagen in Granada waren, maar een troosteloze bende.
Naast de verhuizing was het ook de eerste dag stage voor mij. Tjitske bracht Bart en mij richting de hoofdstad Managua waar het bedrijf Jagwood+ zit. Met el gerente, Margie, bespraken we de te behalen doelstellingen voor het komende jaar. De kennismaking was goed en Margie is een intelligente en behulpzame baas, met haar als begeleider komen Bart en ik het jaar wel door.
Donderdagavond ontvluchten we de troosteloze kamers in Masaya om weer naar de mercado te gaan in het centrum van Masaya. De combinatie van muziek, lekker eten en fruitshakes is iets waar wij geen genoeg van lijken te krijgen.Drie fruitshakes verder gingen we vroeg naar huis omdat de volgende dag het echte werk zou beginnen.

Half 7 in de morgen ging de wekker, snel onder de koude douche, aankleden en richting de bussen. Het openbaar vervoer is zoals ik al eerder beschreven heb een hele ervaring, ook deze morgen was het weer zover. Bart en ik pakten een mooie oldskool Amerikaanse schoolbus die aan alle kanten piept en kraakt. Na meer dan een uur in de bus gezeten te hebben kwamen we in de grote stad Managua, als provinciaaltjes uit Nederland zou je verwachten dat we nog uren zouden moeten zoeken naar waar ons bedrijf ook alweer zat(uiteraard hadden we de verkeerde bus gepakt). Met meer geluk dan wijsheid kwamen we voorbij het ziekenhuis wat we een dag daarvoor toevallig hadden gezien. Detener aqui!!!? En we sprongen de bus uit. Nog vijf minuten lopen en we arriveerden op onze werkplekken. Vervolgens hebben we een dag zitten zwoegen, ploeteren en gebrekkig Spaans zitten praten met de collega’s. De collega’s zijn overigens muy gentile, tijdens de lunch praten we over het weer(over het weer praten is universeel), eten, Nicaragua etc. Om 17:00 onze spullen gepakt en een taxi gepakt richting de bussen in metro centro.

Tjitske had ons vooraf nog zo gewaarschuwd , “stap nooit een taxi in waar al meerdere personen inzitten”!Of zorg dat als je een taxi aanhoudt ,je voor een taxi ‘privado’ betaalt. (Het is hier voor de nicaraguense gebruikelijk om elk vervoersmiddel met zoveel mogelijk mensen vol te stoppen). Als we haar raad hadden opgevolgd hadden Bart en ik geen doodsangsten hoeven uit te staan. Na onze eerste echte werkdag namen we namelijk een taxi richting Continental hotel, van die plek vertrekken alle bussen richting onze woonplaats Masaya. Nadat we een taxi hadden besproken voor 40 cordoba richting Continental hotel, nam de chauffeur ,voor ons gevoel, een wat vreemde weg. Nadat hij ook nog langs de weg stopte om naast ons een 3e persoon mee te laten rijden begon mijn hart al iets sneller te kloppen. In de buitenspiegel keek ik naar de persoon die achter mij ging zitten. Bartje vroeg met een licht overslaande stem: wat moeten we doen Tijmen!? Uitstappen toch!? Met mijn rechtoog keek ik via de buitenspiegel wat de persoon achter mij deed en met mijn linkeroog probeerde ik de taxichauffeur nog in de gaten te houden. Toen hij ook nog ging bellen dacht ik dat het helemaal foute boel was, de gedachte schoot door mijn hoofd dat hij zijn mafiamaatjes had gebeld om ons in het minst erge geval geld afhandig te maken.
Gelukkig liep het af met een sisser, we zijn de taxi uitgezet op een totaal verkeerde plek dan afgesproken. Vervolgens een kwartier gezocht naar de juiste bus, na wat rondvragen bleek dat we een bus moesten pakken richting metro centro. Om vandaar over te stappen op een bus richting Masaya.Uiteindelijk stapten we in metro centro opgelucht in een volgestampt busje in met de tekst ‘Masaya’ erop. Om kwart voor 7 s’avonds kwamen we gebroken aan in Masaya. Bijna twaalf uur later dan dat we diezelfde dag vertrokken waren.

Omdat ik door mijn kleren heen was heb ik zaterdag middag een polo gekocht. Een echte lacoste polo. Die polo’s zijn hier 15x zo goedkoop als in Nederland, het krokodilletje valt er dan ook bijna af of staat met zijn kop de verkeerde kant op. Nu kan ik tenminste representatief op mijn werk verschijnen.Nadat we de lokale PC Hooftstraat hadden verlaten moesten de vitaminen weer aangevuld worden. Vaste recept is een batidos met pina y mango. Het fruit is hier 5x zo goedkoop maar ook 5x zo lekker. Als fruitliefhebber hoor je mij dus niet klagen. In de avond konden we dan eindelijk verhuizen naar onze verblijfplaats voor de rest van de stageperiode. We wonen met zijn vijfen in een soort van compound, ieder heeft zijn eigen kamer inclusief douche(exclusief warm water) ,toilet(exclusief wc bril) en verder hebben we een waakhond. De eerste nacht was verschrikkelijk, doordat de hond de hele nacht heeft staan blaffen en om 6 uur s’ochtends de kinderdisco bij de buren begon had ik slecht geslapen. Tel daar nog bij dat ik geen airco of ventilator had zodat het mucho calor was.De vijfde persoon die bij ons in het fort woont is Javier, een 37-jarige verkoper van horecavoedsel. Javier is een hardstikke aardige man en zegt bij elke zin, ‘’joe ar mai friend! AMIGOS “ gevolgd door een ferme handdruk.
In de houtfabriek maken ze de mooiste dingen.

Zondag een dagje op de jockeyclub geweest met zijn vieren om tussen de socios(vervelioos)naar wat wedstrijden te kijken. Hier werd stevig gegokt en af en toe kreeg de jockey een pak met geld in zijn hand gedrukt waarna hij in een volgende run ineens niet meer zo snel ging. Het was leuk om weer even in Granada terug te zijn. Overigens is er een wereld van verschil tussen het meer toeristische Granada en het armere Masaya. Dit was wel even schrikken voor mij tijdens de eerste dagen in Masaya, onverharde wegen en graaiende mensen in vuilnisbakken is hier het straatbeeld. Al ben ik na een kleine week al redelijk gewend aan dit gegeven. Blijkbaar went alles.
Uit stilstand maakt deze man 20 stoelen per dag.

De eerste volledige werkweek bij Jagwood+ zelf begon maandag. De afspraak is dat wij de aankomende maanden actief deelnemen aan de vergaderingen. Zo ook maandag, om 9:00 startte de vergadering en vertelde iedereen waar hij of zij mee bezig was en werden er mededelingen gedaan. Een van de mededelingen ging over het handen wassen met een desinfecterend spul voordat je aan het werk gaat. De mexicaanse griep is de reden van deze maatregel. Het reizen van en naar het werk is zwaar, dit komt niet zozeer door de reistijd. Maar meer waarop dat reizen gebeurd, doordat de bussen altijd vol zitten moet je 3 kwartier in de meest onmogelijke posities staan of zitten als je geluk hebt. Via een Houdini act word ik dagelijkse gedwongen om de bus weer uit te gaan. Ook dit went weer, er gebeurd ook altijd wel iets opvallends gedurende een reis. De ene dag wordt er borstvoeding gegeven voor je neus, de andere dag zit je bij iemand op schoot. Vreemd genoeg ga ik hier dingen al heel gauw als normaal beschouwen en kan ik mij op dit moment eigenlijk weinig herinneren van de andere busreizen. Dit terwijl er altijd wel iets gebeurd wat in Nederland niet snel zou voorkomen.
Collega's in een relaxte houtstoel.

Omdat ik inmiddels al bijna drie weken mijn sportschool had moeten missen had ik de sterke drang om weer iets te gaan doen. Met Javier en Joost zijn we naar de lokale sportschool geweest, hier had ik geen hoge verwachtingen van. Dit was maar goed ook want de apparaten die er stonden stamden uit het jaar 1973. Verder stonden alle apparaten dicht op elkaar en was het ook gigantisch druk. Maar doordat ik eindelijk weer kon trainen was ik een gelukkig man! Hier ga ik de komende maanden dan ook lekker sporten. Donderdagochtend heb ik een vervolg gegeven aan het sporten, om 5:00 de wekker gezet en samen met Javier, Joost en Erik renden we richting de sportschool. Twee blokken verder begaf Javier zijn hart het bijna en kon hij niet meekomen in ons tempo waar Kiplagat jaloers op zou zijn.
Tafel en stoelen in de houtwinkel.

De eerste weken van mijn stage staan vooral in het teken van het leren kennen van het bedrijf en mijn collega’s . Woensdagochtend heb ik een houtbank, houtbewerkingsfabriek en een winkel bezocht die samen werken met Jagwood+. Ik was best onder de indruk van de producten die ze hier met de hand maakten. Deze producten zouden zeker niet mistaan op de Europese markt. Ik vroeg aan een medewerker van de houtbewerkingsfabriek hoelang hij erover deed om een stoel te ‘bevlechten’. “ Uno dia”, daarop vroeg ik :ocho horas?, waarop hij antwoordde: “no,doce horas”. De werktijden verschillen hier dus ook wel iets met die in Nederland.
Twaalf uur per dag aan het zwoegen voor een stoel.

In de straat waar wij wonen staat zeven dagen per week een vrouwtje typische Nicaraguense gerechten te koken. Dit is vooral voor de eerste dagen erg gemakkelijk aangezien het gas nog niet was aangesloten. Ook nu het gas inmiddels is aangesloten blijkt het toch makkelijk te zijn om snel daar wat te halen ipv zelf te gaan koken, ze koken hier ook zo lekker! Donderdagavond wat gegeten in het centrum van de Masaya, hier hadden ze heerlijke pescado met wat konijnenvoer erbij. Eenmaal thuis nog even rustig op mijn kamer F5end de avond doorkomen en om half 11 slapen. Dromen van het prachtige Granada wat ik al een klein beetje in mijn hart had gesloten, maar wellicht zal ik in de komende weken Masaya ook in mijn hart sluiten.