Hay más tiempo que vida

Vanuit een hangmat, waar de werkloze Nica’s de resterende drie uur per dag in liggen(als ze dus niet in hun bed slapen), schrijf ik weer eens over mijn nieuwe ervaringen die ik hier heb opgedaan. De mensen zijn hier, op een paar na, allemaal aardig en gastvrij. Daardoor voel ik me hier volkomen op mijn gemak, doordat de Spaanse lessen ook voorspoedig gaan, zit een gesprekje met een Nicaraguense er ook in. Ik streef er naar om onafhankelijk te zijn in mijn leven, in Nederland lukt dat aardig, maar ook hier gaat mij dat goed af. In eerste instantie dacht ik dat de taal een probleem zou kunnen vormen, maar na intensieve Spaanse lessen is dat niet aan de orde. De cultuurschok is ook nog niet heel groot, dit komt mede doordat wij in het rijke Granada verblijven. Het appartement waar ik nu bijvoorbeeld in verblijf is vergelijkbaar met mijn woning in Nederland, zo niet beter. Doordat we regelmatig boodschappen doen, lopen we ook wel eens door een armere wijk. Deze wijk kenmerkt zich door huizen met daken van golfplaat en doordat de wegen door de wijken niet geasfalteerd zijn. Doordat we hier nu twee weken zitten, hebben we al verschillende kanten gezien van Nicaragua. Een rijkere – en arme kant.

Vorige week zondag was het een grootse feestdag in Granada. Het thema van la fiesta was paarden. Alle paarden van de jockeyclub(ongeveer 90) liepen door de straten van Granada. Ook bij dit feest had de commercialisering toegeslagen en werd er met veel lawaai duidelijk gemaakt dat ook Heineken biertjes lekker zijn.

Feest in Granada.

Rond een uur of zes s’avonds werden wij op de jockeyclub verwacht om te helpen bij een feest. Het jaar daarvoor waren er 1400 gasten op dit feest, waar het onbeperkt rum drinken was voor 10 dollar.Voor de lokale bevolking veel geld, hier kwamen dan ook louter rijkere mensen. Het (on)eerlijke aan rijke mensen is dat daar vaak ook mooie vrouwen om heen lopen. Ik heb mijn ogen die avond dan ook goed de kost gegevens en waar nodig hielp ik de vrouwen een handje ,mochten ze problemen hebben met het opkomen van de trap richting het VIP gedeelte. Voor dit VIP gedeelte moesten de gasten 15 dollar betalen, als extraatje mocht er onbeperkt bier gedronken worden. Erik en ik stonden als “securidad” bij de trap om de pobres tegen te houden. Dit werd ons af en toe niet in dank afgenomen, gevolg was verhitte discussies en zowel Erik als ik stonden op het punt om een peer tussen de ogen te ontvangen van een dronken Nicaraguense. De sfeer was verder muy bueno, van al dat harde werken kregen we uiteraard ook dorst. Dus dronken we een lekker glas water.

Op het eind van de avond heb ik nog aan mijn salsaskills gewerkt en hadden we een groep vrouwen+gaybestfriend ontmoet. Ook deze mensen waren weer zo aardig, lief en spontaan dat je bijna hier voor altijd zou willen blijven. Bijna.

Maandag was zoals iedereen de maandag in Nederland kent, je sleept je niet- uitgeruste lichaam naar je werk/school en zit daar je tijd uit. Gelukkig hadden we onze lessen verplaatst naar 13:00 zodat de concentratie in de lessen nog enigszins aanwezig was. Maandagavond vroeg naar bed dus. De volgende dag weer het oude ritme oppakken van in de morgen Spaanse les en in de middag een leuke activiteit. In de middag hebben we een tour gedaan over het meer van Granada, deze hadden we al gedaan, alleen dan bij kutweer. Hier is verder niks noemenswaardigs gebeurd, echter was dit wel weer genieten van de mooie natuur.Maar dit wordt al bijna gewoon.

Woensdagochtend heb ik met mijn docent Alfredo gepraat over de armoede in Nicaragua. Mijn opdracht van Fred is om een thesis te schrijven over economie in de breedste zin van het woord. Ik heb ervoor gekozen om te schrijven over de economische verschillen tussen Nicaragua en Nederland.

Ik vroeg mijn docent wat hij over hield aan een week Spaanse les geven, het antwoord was 800 cordoba. Voor mijn Spaanse lessen heb ik 3750 cordoba betaald aan het maatschappelijk verantwoord ondernemende stage bemiddelingsbureau on stage. Na aftrek van kosten voor de activiteiten en het deel winst voor de eigenarese van de Spaanse school blijft er naar mijn mening teveel geld aan de verkeerde strijkstokken plakken. Gelukkig heeft dit bemiddelingsbureau wel het beste voor met deze hardwerkende docenten.

Als je donderdagmiddag had afgestemd op de radiozender "El Vulcano", kon je horen hoe wij ons debuut maakten op de nationale radio. Na een voorstelronde namen Sander en ik de show over, en hebben we een uur lang een show aan elkaar gepraat en de te draaien muziek bepaald.S’middags pakten we met de klas een stampvolle bus richting een dorp iets buiten Granada, na een pottenbakker bezocht te hebben was het wachten op de bus terug. Het reizen met de bus hier is in vergelijking met Nederland niet best, op tijd rijden kennen ze hier niet en overal waar mensen in willen stappen stopt de bus. Als je denkt dat de bus vol zit, het gangpad staat al vol met mensen, propt het hulpje van de buschauffeur nog wat extra mensen naar binnen. Ook weer een geweldige ervaring en het zet je aan het denken dat Arriva zo slecht nog niet is. In de avond moesten onze keeltjes weer gesmeerd worden, na al dat harde werken. Na een paar fruitshakes stapten we toch weer over op ons oude bekende recept, de Mojito! Doordat we in ons stamcafe zaten in Granada, kwamen we ook nog wat oude bekenden tegen. De gezellige avond was echter weer vroeg ten einde omdat de volgende morgen om 7 :00 de wekker zou gaan.

Buenas noches wordt er steevast tegen mijn docent gezegd als Alfredo weer iets te laat de school binnen druipt. Een docent naar mijn hart dus. Hoezo op tijd komen? Tussen de leuke gesprekken door met mijn docent tracht hij mij nog wat grammatica bij te brengen, zoals eerder beschreven
me gusta ik dat enorm. Vandaag(maandag 24 aug.) leerde hij mij de pasado en al zijn uitzonderingen daarin, eigenlijk zou ik dat nu moeten leren maar ik heb de lezers beloofd om een nieuw blog te plaatsen.

Vrijdagmiddag hebben we met onze klas cocktails gemaakt(Mojito & Macao), opgedronken en vervolgens stapten we beschonken de taxi in om met gierende banden naar San Juan del Sur te scheuren. Eenmaal aangekomen gingen we naar de eerste de beste standhut om onze dorst weer te lessen. De ondergaande zon zakte weg achter de horizon en met een fruitmix te drinken was dit weer ultiem genieten. In de avond hebben we een stal gezocht om twee nachten te verblijven. Voor een paar dollar p.p. verbleven we in de slechtste hut waar ik ooit heb geslapen. Toen ik de deur van mijn hut forceerde brak ik bijna mijn nek over de hopen stront en de marmotten die hier ook niet meer konden leven. In 2003 was er voor het laatst schoongemaakt, de bedden waren van steen, het dekbed van hout en er lag iets op het bed wat voor een kussen door moest gaan. Een geweldige ervaring, maar niet voor herhaling vatbaar. Ik ben tenslotte nog steeds een verwende Nederlander.

Maargoed we kwamen hier ook niet voor de 5 sterren hotels maar voor de prachtige golfen! Na een avond doorhalen pakten we nog vijf uur slaap mee en gingen we de volgende morgen met goede moed richting playa del Madera. De weg naar deze surfspot was al even avontuurlijk als de inval in mijn hut van de nacht daarvoor. In een oude trabant hobbelden we de slingerende zandweggetjes over en reden we door de ongerepte natuur. Toen we de berg op moesten schakelde de chauffeur terug naar zijn 1 en maakte de auto maximaal zijn toeren. Deze 30 minuten durende rit maakte mij kotsmisselijk, maar toen we aankwamen op playa del Madera veranderde die kotsneigingen in een brede greins op mijn gezicht. Wat een prachtig strand! Doordat we om negen uur in de morgen aankwamen was er nog niemand op het strand, na een surfboard gehuurd te hebben sprong ik met mijn plank het water in. Na vier keer van mijn plank gespoeld te zijn, pakte ik de vijfde golf een stuk mee en stond ik op mijn surfboard.

In de middag aten we bij een restaurant aan het strand een broodje, waar in de rest van het land de mensen aardig en gastvrij zijn was hier het tegenovergestelde het geval. De grafstemming was van hun koppies af te lezen, door de lethargische houding van deze locals zijn we de zondag maar naar een ander strand gegaan.Op de terugweg was het nog nodig om de taxi over een berg te duwen, met vijf man sterk duwden we de taxi aan en vervolgens konden wij nog een flinke hap uitlaatgassen naar binnen ademen. Met de half opgedronken fles Flor de Caña tussen de versnellingspook en de handrem in manoeuvreerde de chauffeur ons richting het centrum van San Juan. Zaterdagavond waren we gebroken van een dag surfen in de felle zon. Dit in combinatie met de zoute zee was voor ons aanleiding om het die avond rustig aan te doen. In San Juan zelf werd door ons een strandtent opgezocht met relaxte strandstoelen en voor de sfeer had men ook nog een vuurtje aangestoken. Twee drankjes verder rolden we richting onze barakken en pakten we de nodige uurtjes slaap.

Zondag was onze bestemming playa Emanso, na een surfshirt gekocht te hebben en weer een plank te hebben gehuurd werden we met een SUV richting het andere strand gebracht. Ook hier kon weer fantastisch gesurfd worden, alleen was hier wel iets drukker. Die dag hebben we ons prima vermaakt en in de avond haalde dezelfde chauffeur ons weer op. Na onze goede ervaringen van de avond daarvoor zijn we weer bij dezelfde strandtent gaan zitten, met een fruitsalade, fruitshakes en lekkere Nicamuziek op de achtergrond hebben we nog nagenoten van dit topweekend en zagen we nog net de zon weer verdwijnen achter de horizon.Wat kan het leven hier toch mooi zijn!

Visitamos San Juan del Sur

Door de vele activiteiten naast school deze week ,heb ik nog geen tijd gehad om een nieuw blog te schrijven. Ook de komende dagen zijn weer volgepland, om vier uur vanmiddag vertrekken we naar San Juan del Sur. Dit is een van de mooiste surfplekken van Nicaragua. Zondagavond verwacht ik weer terug te zijn en ik zal dan met mooie verhalen en foto’s mijn trouwe lezers verblijden

In het volgende blog komt aan bod;reizen met de bus in Nicaragua, reizen met de taxi, de Spaanse lessen, het drankmisbruik, de feesten van afgelopen weekend en uiteraard mijn ervaringen in het surfwalhalla San Juan van de komende dagen.

Beso

La vida es bueno!

De afgelopen dagen zijn weer voorbij gevlogen, het kost weinig moeite om hier op te gaan in het ritme van een Nicaraguense. Vanuit een schommelstoel, waar de werkloze Nica’s gemiddeld 13 uur per dag in zitten, type ik maar weer eens een blog om mijn ervaringen te delen met de hardwerkende burgers uit Nederland. Voor mijzelf is het ook een soort verwerking van alles wat ik hier meemaak, want af en toe besef ik niet wat ik zie, meemaak of voel.

Donderdagochtend ,8:00 lokale tijd, begonnen de Spaanse lessen voor mij. Mijn professor de Español voor de komende tien werkdagen heet Alfredo. Na acht uur intensieve privé les kan ik mij bastante bien verstaanbaar maken en de gesprekken met Freddie zijn dan ook leerzaam en leuk. Tijdens het taaie grammatica gedeelte probeer ik mijzelf structureel te drukken door over voetbal te beginnen of over de verschillen tussen Nicaragua en Nederland te praten.

Naast de privé lessen doen we ook nog activiteiten in de middag/avond om de Nica cultuur te leren kennen en ons Spaans bij te spijkeren. Zo zijn we donderdagavond naar een mercado geweest in Masaya, dit was een vrij toeristisch marktje met winkeltjes waar ze o.a. tassen, hangmatten en prachtige schilderijen verkochten.

Na wat over de markt geslenterd te hebben gingen we met onze klas wat eten en drinken, voor 70 cordoba (30 cordoba= 1euro) heb je een vol bord met rijst, kaas, bonen, gefrituurde banaan en koolsalade. Elke donderdagavond is er een voorstelling/optreden van een bandje , zo ook afgelopen donderdagavond. Op swingende muziek dansten de uitgedoste chico’s & chica’s en zie ik kansen voor een joopvandenendeproductie.

Vrijdagmiddag was de activiteit: dansles. Na drie verschillende dansen geleerd te hebben, waaronder de salsa, probeerde mijn oververhitte lichaam zich te koelen door flink te gaan transpireren. Het is dan ook niet aan te raden in een vol klaslokaal, midden op de dag met 30 graden enige lichamelijke activiteit uit te voeren. Wat dansen betrefd heeft Nederland nog een inhaalslag te maken, Tjitske (stage bemiddelingsbureau) vertelde al dat men hier als klein kind eerder kan dansen dan lopen.

Carnaval.

De salsa lessen konden we diezelfde vrijdagavond nog in de praktijk uitoefenen, het was namelijk carnaval in Granada! Een lange stoet van prachtige schaars geklede vrouwen maakte de optocht aangenaam om naar te kijken. Al trommelend bewoog de optocht zich voort en ook de Honda Civic club was aanwezig,de PK's brulden uit de getunede sportwaguhhns. Als ce student was het natuurlijk ook interessant om te zien dat de karavaan vooraf werd gegaan door diverse wagens met reclame voor o.a. Toña y Flor de Caña. Ook hier heeft de commercialisering van evenementen en tradities blijkbaar zijn weg gevonden. Overigens hebben we onze salsaskills niet laten zien, ik heb genoeg zelfkennis om mij daar niet aan te wagen. Wellicht gaan we binnenkort de Nica’s bekend maken met de, in Nederland veelvuldig uitgevoerde, houtenklazendans.

Donkere wolken boven Bartje y Erik.

Zaterdagmiddag kwamen er ook voor het eerst achter waarom deze periode het regenseizoen wordt genoemd. Waar we eerst nog zwetend door de straten van Granada liepen met een nagenoeg strak blauwe lucht, verdween die zon binnen enkele minuten. In plaats van de zon, hadden zich boven ons dikke wolken verzameld, niet veel later stonden alle straten in Granada blank. Mocht je als toerist niet in de gaten hebben dat er een zware regenbui aan gaat komen, moeten er toch belletjes gaan rinkelen als je de locals bezig ziet met al hun handel naar binnen te halen of te bedekken met plastic. Enkele malen per jaar gebeurd het in Nicaragua dat kleine kinderen door de straten stromen na een heftige regenbui en dat ze vervolgens het riool in spoelen. Dit wordt mede mogelijk gemaakt door de arme bevolking die de putdeksels stelen om bij een ijzerhandel in te ruilen voor de nodige cordoba's.

Huis, achtergrond vulkaan plus wolken.

Diezelfde zaterdagmiddag hebben we ook een tour gemaakt over lago de Granada, dit is het 2^e grootse meer van Latijns- Amerika. Een gids die mee was ,vertelde boeiend over alles waar we langs kwamen. Zo hebben we een kijkje genomen op een Fort dat in de 17^e eeuw er voor diende om de Nederlandse plunderaars (VOC mentaliteit, toch? !)tegen te houden. Voorts kwamen we langs monkey island, een scheepswerf en zagen we prachtige huizen op de vele eilandjes die toebehoren aan de Nicaraguense famoso. Om toch weer even wat vocht binnen te krijgen stopten we op een eilandje met een bar. Hier werd een cocosnoot voor mij doormidden gemoduleerd en slurpte ik het cocosnotenmelk (aqua de cocos) naar binnen.

Foto op het fort.

Bij deze beveel ik Nicaragua ook aan bij alle vogelspotters(dhr. Ritsema). Er zijn hier heel wat mooie , bijzondere vogels te zien en zijn er dus ook prachtige foto’s te maken mits je een telelens van 3 meter 80 hebt. Daarnaast moet ook het weer meezitten, aangezien wij in combinatie met tropische regenbui de tour hebben gedaan, hadden de vogels weinig zin om acte de presence te geven.

Pescado con arroz y tostones was het avondmaal waar ik mij zaterdagavond maar aan gewaagd heb. Aangezien de visvangst een van de grootste bronnen van inkomsten is in Granada wilde ik hier wel eens een visje proberen. Dit viel in zijn geheel niet tegen, na de hele week eigenlijk al goed gegeten te hebben, was het eten zaterdagavond excelente! Samen met Erik had ik een familieschotel met vis.Vanaf vandaag kan de haring uit nederland mij gestolen worden, al is het natuurlijk niet te vergelijken.

Pescado con arroz, hmmm!

Naast alle activiteiten die wij ondernemen om te integreren onder de lokale bevolking zijn wij toch ook al drie avonden decadent cocktails naar binnen aan het hakken. Dit roept ook wel gemengde gevoelens bij mij op; enerzijds moeten mensen hier een dag werken voor een cocktail, anderzijds zijn de cocktails gewoon briljant en kan ik geen genoeg krijgen van de mojito’s. Ach, in principe is dit ook een soort integratie, alleen integreren we in een wat andere klasse.

Mojito!

In het kader van integreren in de upper class gaan wij zondagavond helpen bij de Jockeyclub van Granada. Deze club is alleen weggelegd voor de elite van Nicaragua, ongeveer zeven grote families die hier de dienst uitmaken zijn daar lid. Deze families betalen overigens geen belasting, als de overheid problemen maakt over belasting betalen is het weerwoord van de rijke families dat ze dan hun handel wel zullen verplaatsen naar Panama of Costa Rica. De families zorgen toch voor 20% van de werkgelegenheid, vandaar dat de overheid dit dreigement tot dusver erg serieus neemt.

Vandaag is het trouwens ook weer een feestdag. Fiesta de caballos is het thema van deze dag.Ik weet nog niet precies wat ik mij er bij moet voorstellen ,maar er gaan paarden door de straten van Granada rennen. Ik ga het meemaken!Op de jockey club is het vanavond onbeperkt rum drinken voor de gasten, dus dat beloofd niet veel goeds...

Hasta pronto

Primero dia

Dinsdag was onze eerste kennismaking met Granada bij daglicht. Ik heb mijn ogen uitgekeken en heb mij als een waardig toerist gedragen, met de digitale camera in de aanslag werden van de meest mooie of lelijke dingen foto’s gemaakt.

Welke type Skoda zou dit zijn?

Waar we gisteravond al kennis hadden gemaakt met de claxon, gaat dat vandaag rustig verder. Van alle kanten wordt getoeterd ,voornamelijk door taxi’s die ons mee willen nemen.

Naast de ongure types die je hier tegen komt is het merendeel heel aardig. De hufterigheid die je in Nederland dagelijks tegenkomt ben ik hier nog niet tegen gekomen. Een verademing voor mij.

De mensen hebben hier niks(door de ogen van een Nederlander bekeken), maar ogen gelukkig. Misschien hebben de mensen hier juist wel ‘meer’ , maar dat moet zich nog uitwijzen in de komende maanden.

Er heerst hier een masculiene cultuur, daardoor wordt er bij de kinderen al met de paplepel ingegoten dat het juist is om met zoveel mogelijke vrouwen het bed te delen. De jonge chico’s gedragen zich dan ook als beginnende Don Juanetjes. Leuk om te zien was hoe een jongetje van een jaar of negen twee roosjes plukte voor zijn twee vriendinnetjes waar hij mee liep.

Door de hoge werkloosheid die dit land kent, zie je veel mensen die de hele dag helemaal niks doen. Ondanks dat gegeven lijken die mensen zich niet druk te maken, maar dat kan ook schone schijn zijn.

Gisteravond hebben we voor het eerst bij een lokaal eettentje de plaatselijke gerechten gegeten, voor 14/15 euro hebben we met zijn 5en een avondmaal gehad met drankjes. Toen ik klaar was met mijn ‘pollo’ , kwam er een klein knaapje aan lopen die naar mijn kippenkluifjes wees. Het jongetje had honger en wilde mijn kippenboutjes nog afkluiven. Ik moest wel even slikken en dat was niet van een stukje kip wat nog tussen mijn kiezen zat.

Hasta luego

Viaje de ida

Maandag 10 augustus was het dan zo ver, om 4:54 belde Sander mij wakker. Een uur later stond hij en zijn familie Bosch op de stoep om ons naar Schiphol te brengen(heel erg bedankt nog voor het wegbrengen!). Om iets over tienen zou ons vliegtuig vertrekken naar Nicaragua, hier ga ik met drie klasgenoten een half jaar stage lopen.

Met deze belhamels zit ik een half jaar opgescheept in Nicaragua.

Bart had zich de Latijns Amerikaanse levenstijl al eigen gemaakt, aanvankelijk smste hij dat we toch de 11e zouden vliegen? Vervolgens kwam Bartje ook nog op een tempo en tijdstip aansloffen op schiphol, waarin hij zich kan meten met de locals in Nicaragua.

Na een vlucht van 9,5 uur naar Atlanta werden wij met open armen ontvangen in de USA. Als kudde’s vee werden wij de rijen ingeschreeuwd en gedirigeerd waarna we propaganda over het fantastische Amerika te zien kregen. De eerste dollars werden uitgegeven aan een hamburger, die we tussen de US Soldiers en vadsige Amerikanen hebben opgepeuzeld.
Meer grenzend aan Granada, verfrissend windje.


Vier uur na aankomst in Atlanta vertrokken we naar Managua, de hoofdstad van Nicaragua .
Op het vliegveld werden wij opgewacht door Onno(stage bemiddelingsbureau) en Donaldo(hardwerkende chauffeur). Als verassing had Onno voor ons miss Nicaragua uitgenodigd, de glazen van mijn zonnebril waren van geilheid gelijk beslagen. Wat een prachtvrouw! Donaldo vertelde dat dit nog niks was, in Granada waren de vrouwen nog vele malen mooier. De maravilla!
We gingen met een Toyota busje uit het jaar ’76 richting de koloniale stad Granada waar wij de eerste twee weken verblijven. Het busje zou de APK keuring niet doorstaan in Nederland. Ook de rijstijl hier is niet zoals men in Nederland gewend is, hier lijkt een beetje het recht van de sterkste/brutaalste of toch domste te gelden. Zonder een werkende claxon redt je het hier niet op de wegen. Alles raast hier met een bloedgang zowel links als rechts langs je heen. Je moet hier ook niet gek op kijken als er een paard en wagen op de weg rijdt.
De komende maanden kan er gewoon door getraind worden met pro.


Bart en ik slapen de eerste twee weken in Granada, bij ome Cor thuis. Hij heeft een prachtig appartementencomplex waaraan het aan niets ontbreekt. Oja aan een ding wel, een werkende airco. Desalniettemin heb ik hier de eerste nacht goed geslapen, met een hele dierentuin naast ons die voortdurend ons het slapen probeerde te beletten heb ik de nacht dus goed doorstaan.
Nu gaan we Granada maar eens verkennen, want we hebben nog twee dagen vrij om vervolgens twee weken spaans prive les te krijgen.

Hasta luego