Sin bromas.

De afgelopen weken ben ik weer veel te druk geweest met werken, beurzen bezoeken, interviews afnemen en Spaans leren. Dus dat is dit keer het excuus voor het late verschijnen van een nieuw blog. Ik zal het goedmaken met meeslepende verhalen, adembenemende foto’s en geef jullie weer wat indrukken in het leven van mij in de bananenrepubliek Nicaragua.

Foto genomen door Sander. Excellente.

Op mijn stage begin ik vorderingen te maken, doordat ik wat problemen had met het financiële gedeelte van mijn exportplan wat ik aan het schrijven ben, loopt het niet zoals ik wil. Doordat ik vrij weinig ervaring heb met het schrijven van een exportplan had ik graag vanuit het bedrijf begeleiding hierin gehad op dit onderdeel. Maar goed dat is niet de situatie, met de juiste begeleiding van mijn favoriete docente Diane Buis probeer ik nu uit mijn writersblock te komen. Naast deze begeleiding heb ik een dik boek van exportmanagement en de marketingbijbel van Verhage meegenomen, hierin staan ook erg nuttige zaken. Het probleem voor het financiële gedeelte is dat er op dit moment niet goed te zeggen of men zit te wachten op de producten van Jagwood+ en in wat voor een hoeveelheden deze producten richting Europa gaan. Echter moet ik een prognose maken voor de komende drie jaar, dit vind ik tot dusver het moeilijkste onderdeel van de stage. Inhoudelijk gezien.

Beulswerk verricht in het water. Foto genomen door Sander. Heel mooi.

Wekelijks worden er vergaderingen gehouden op de maandagmorgen. Dit is een lekkere binnenkomer, er wordt gelijk meer dan 100% concentratie van mij verlangd om de vergaderingen te kunnen volgen. Geen ruimte tot verslappen dus. Dat zijn andere moeilijkheden die een stage in een Spaanstalig land met zich meebrengen. Daarnaast wacht ik nu al enige tijd op een beoordeling over mijn competenties van mijn stagebeleider Margie, om onduidelijke redenen laat dit op zich wachten. Ik lig er niet wakker van, weet na vier jaar HBO inmiddels wat mijn competenties zijn en wat ik nog moet ontwikkelen, al is het altijd goed om van buitenaf nog weer eens geconfronteerd te worden met je sterke en minder sterke punten. Uiteindelijk komt het wel goed, alleen duurt het iets langer door de taalbarriere.

Iets in Managua.

Doordat ik zat te worstelen met de financiële analyse heb ik mij de afgelopen tijd ook bezig gehouden met andere onderwerpen. Zoals de incoterms, verpakkingen, e-commerce en heb ik de targetgroups iets aan moeten passen waar Jagwood+ zich op zal moeten richten. Na een interview gehad te hebben met Lucas(collega die technische workshops geeft aan de bedrijven die onder Jagwood+ vallen) riep het interview met Lucas nog weer meer vragen op. Vervolgens heb ik een interview in elkaar gedraaid. Deze heb ik vervolgens met de secretaresse verbeterd in het Spaans. Een dag later kwam een andere collega(Francis) met de de opmerking dat de taal niet goed was. Ik fronste mijn wenkbrauwen toen maar even, zou mijn secretaresse niet goed Spaans kunnen?

Een dag later de interviews afgenomen bij Top muebles en La meubeleria. Deze twee shops maken erg mooie producten en uit de interviews bleek dat La meubeleria ook de B2B markt in Nederland en Belgie zou kunnen bedienen. Doorat deze winkel een contract heeft met Flor de Cana en grotere orders aan kan moet dit in Nederland of België ook mogelijk zijn.

Mooi.

Doordat de antwoorden redelijk belangrijk zijn was mijn vraag voor Dona Margie(stagebegeleider) of er iemand mee kon gaan met de bedrijfsbezoeken om de interviews in vloeiend Spaans af te nemen.Daarnaast hoefde ik dan zelf ook niet te notuleren wat de respondent antwoordde. Francis ging mee. Het gevaar is als je interviews uitbesteed aan derden dat er bias optreedt. Zo was er een vraag over welke productlijnen hij had. De man antwoordde met “ de producten hebben rechte lijnen en sommige zijn rond”. Nuttige antwoorden dus voor mijn exportplan.. maar ik vroeg daarna nog maar door over welke producten hij allemaal kon leveren.

Het is vervelend om in een afhankelijke positie te zitten, het liefst zou ik de interviews zelf afnemen.

Buena Vista surfclub.

San Juan del sur was de bestemming van het weekend erop. Sander, Erik en ik wilden dit keer niet in een hooischuur slapen maar naar de Buena Vista Surfclub gaan. Dit is het tegenovergestelde van het horrorhostel waar ik de laatste keer tijdens mijn bezoek aan San Juan in verbleef. Prachtige locatie, uitzicht op zee, mooie nette kamers en het twee maaltijden waren inbegrepen. De Buena Vista Surfclub is vijf jaar geleden uit de grond gestampt door twee intelligente Nederlanders. Echt alles klopte aan dit verblijf. Ongekende luxe voor hier, maar ow zo heerlijk om weer een weekend te genieten en tot rust te komen. De eigenaren Marc en Marielle waren heel vriendelijk en/of wisten hoe je als gastheer moest optreden.

Nagenieten van een dag surfen.KONING!

Overdag surfen en s’avonds werd er heerlijk voor ons gekookt. Voor het eten nog met mijn ipodje de zon snel onder zien gaan en vervolgens naar de sterrenhemel kijken vanaf het mooiste terras waar ik ooit ben geweest. Sinds lange tijd heb ik ook weer op een normaal tweepersoonsbed geslapen en het was rustig die nacht. Geen bussen, vuurwerk, honden of discotheken die doorgaans mijn nachtrust verstoren. Heerlijk.

http://www.buenavistasurfclub.com/

Ook deze keer was ik weer keihard verbrand op de stranden van San Juan. Met een paar dagen bladerde mijn gezicht weer af en kon ik weer opnieuw beginnen om mijn ongewenste kantoorkleur weg te werken.

Omdat er afgelopen zaterdag een grote beurs was in Galerias besloten we om gezamenlijk(Bartje, Erik en Sandes) naar het luxueuze winkelcentrum/beursgebouw te gaan. Deze beurs was niets in vergelijking met de ‘messe’ die we vorige jaar in Dusseldorf met veel bombarie hadden bezocht. Maar toch was het leuk om eens te kijken hoe hier een beurs georganiseerd werd. De principes zijn hetzelfde: stands, gifts en mooie vrouwen, maar dan net allemaal wat minder. Als buitenlandse investeerders werden we met alle egards onthaald. Met champagne zaten we in de VIP-lounge te onderhandelen over een miljoenencontract, wat we op het laatste moment toch maar hebben afgeblazen. Overigens nog wel serieuze contacten gelegd met een meubelproducent . Simplemente Madera was namelijk ook aanwezig, na wat informatie te hebben uitgewisseld vertrokken we nog even snel naar het winkelgedeelte.

Playa de Madera, haaienvin.

Aangezien ik al meer dan twee maanden op mijn witte pauper Nikes aan het werk was was het tijd om een nieuw paar schoenen te kopen. In Nederland zou ik nooit met mijn sportschoenen naar mijn stage gaan, tenzij ik bij Footlocker stage loop. Hier kan dat allemaal gewoon en zal het nog wel iets van klasse hebben. Uiteindelijk was het in de 1^ste winkel gelijk raak en kocht ik een paar mooie bordeelsluipers.

Regenboog in Managua.

Daarna boodschappen gedaan met Don Sander in een naastgelegen winkelcentrum. Met een brede glimlach moonwalkden we de supermarktpaden door. De potten pindakaas, fruit en bruin brood waren niet aan te slepen. Er staat hier in Nicaragua niet op elke hoek een AH of C1000 waar ze alle producten hebben die je maar kan wensen, voor een goeie supermarkt moet je bij de buitenlandse concerns zijn die alleen in de grote en belangrijke steden zitten. Ik had mij in Nederland niet voor kunnen stellen dat ik nog blij kon worden van een lekker bruin brood, ongekende luxe.

Amigo Javier en vriendin waarvan ik de naam altijd vergeet. Novia noem ik haar dan maar.

Drie maanden feest in Masaya, zelfs ik ontkom er niet aan. Inmiddels wat memorabele avonden achter de rug kan ik stellen dat het uitgaan hier leuker is. Waar het aan ligt? De muziek, de barra libre avonden en de mooie en minder mooie mensen hier. Zo zijn we met de groep Nederlanders en onze buurman+ toekomstig vrouw naar de jockeyclub geweest. Hartstikke gezellig en na een avond voetjes van de vloer, been af schroeven en pret maken zijn Bart, Sander en ik nog in een taxi gesprongen richting La Nuit. Dit is een van de leukere nachtclubs van good old Granada. Ook hier hebben we ons tussen travo’s en te ritmische nica's weer erg vermaakt.

Zwerfend over de straten van Granada kwamen we Alexander tegen. Dit ventje is ongeveer tien jaar oud en was op zaterdagnacht rond 3: 00 koekjes en andere troep aan het verkopen. Ondanks mijn staat,was enigszins aangeschoten, heb ik deze belhamel verteld dat hij beter kon gaan slapen en naar zijn moeder kon gaan. Twee weken later na een andere avond stappen besloot ik Alexander nog eens op te zoeken, hij kende ons nog. Trots vertelde hij over zijn kleine winkeltje die hij had op straat tussen de drugsdealers en werkschuwe prostituees.. Nog eens doorgevraagd over of hij naar school ging, dat ging hij. De enige les die el nino had was gymles. Misschien moeten de kinderen hier op jonge leeftijd al een studiekeuze maken, je kan je niet vroeg genoeg specialiseren toch?

Rachel, Rebecca enz.

Voor de lezertjes die mij erg missen, vanaf 23 januari hebben jullie weer de mogelijkheid om mij in Nederland te aanschouwen, te bewonderen, te adoreren enz enz. Samen met Erik en mijn moeder vlieg ik die dag terug.

Omdat ik hier bijna 90 dagen ben en ik een toeristenvisum heb moet ik het land voor tenminste 72 uur verlaten. Met een bus zal ik de grens over steken bij Costa Rica en is dat het volgende land wat ik in Latijns Amerika kan gaan afstrepen.
Ik bied nog mijn niet oprechte excuses aan voor mijn Nederlandse taalgebruik in de blogs die ik geplaatst heb en die ik nog ga plaatsen. Een combinatie van dommigheid,laksheid en geen spellingscontrole hebben liggen hier aan ten grondslag. Desalniettemin ga ik er vanuit dat jullie je er niet aan storen en van de verhalen genieten!

Hasta pronto!

Republicos de bananas.

Door diverse redenen heb ik al twee weken geen blog geplaatst; geen tijd, geen zin en ik had er geen inspiratie voor. Ik zit hier nu twee maanden en dingen worden steeds normaler, het warme eten tussen de middag, de taal, de cultuur en de armoede wendt ook. Vandaar dat ik vrij weinig inspiratie heb om een blog mee vol te schrijven, want dit zou ik in Nederland ook niet doen in mijn “normale” leven.

Mijn wijk waar ik woon, 2e foto is van de buitenkant van mijn compound.

Uit het bovenstaande stukje kan dus de conclusie getrokken worden dat ik mij hier erg goed voel. Nog steeds heb ik bijna dagelijks leuke gesprekken met mijn buurman en zijn vriendin, dit is goed voor mijn Spaans en bovenal gezellig.

De gesprekken gaan dan bijvoorbeeld over Nederland en Nicaragua. Zo heb ik Javier uitgelegd dat wij een erg individuele samenleving hebben en dat wij daarom vaak alleen op onze kamer zitten als Javier s’avonds laat thuis komt van zijn werk. Het bevreemde hem omdat hier iedereen gezamenlijk buiten op straat zit of gezellig dingen samen doet. Daarnaast denken veel mensen(waaronder Javier) hier dat het leven in Nederland beter is. Daarop antwoord ik dan met een ja en nee. Ja, omdat Nederland een goed zorgstelsel kent(uitzonderingen daargelaten, Hedwig&Joost), iedereen heeft te eten en de infrastructuur is goed te noemen. Nee antwoord ik, omdat het verschil in “leven” zo anders is. In Nederland stopt men de ouderen in verzorgingshuizen, het weer is slecht en men klaagt over alles.

Het verschil in leven is dus gigantisch, hier is het bijvoorbeeld drie maanden feest in mijn woonplaats Masaya. Mensen lopen verkleed in optocht over straat en er wordt muziek gemaakt, vaak is er ook vuurwerk. Dit wil nog wel eens midden in de nacht beginnen, dan begint de plaatselijk jostiband te spelen en worden er nog wat betonstrijkers afgestoken. Overigens wordt er ook zo nu en dan nog gewerkt door de locals in Masaya, maar de focus ligt toch vooral op feesten en Flor de Cana drinken.

Na 380 keer zeuren, zuigen en met de vuist op tafel geslagen te hebben, kregen de vier verwende Hollanders eindelijk hun 14 inch televisies. Geweldig! Onze ‘korsakoff’ huisbewaker had het al ontelbare keren beloofd, MANANA SI!! MANANA TELEVISION! Net als een sleutel van de poort, hier hadden wij er maar een van. Als Sander weer eens een keer aan het overwerken was, stonden Bart, Erik en ik voor een dichte poort te wachten. Dit is nu niet meer aan de orde, want ook dit heeft onze huis bewaker razend snel, binnen twee maanden opgelost.

Terug komend op de tv, dit is zo geweldig omdat ik in de avonduren vaak te moe ben om nog iets te doen en achter de tv hangen biedt dan uitkomst. Met Engelse series die Spaanse ondertitelt worden probeer ik nog wat Spaanse woorden erbij te leren, maar vaak is het gewoon dom voetbal kijken of de Latijns Amerikaanse TMF aan hebben. Want ik hou van de muziek hier!

Op mijn werkplek is het de hele dag door benauwd. Ik werk zo goed als buiten, de poort en deur staan de hele dag door open. Het enige wat op mij gericht staat, wat voor verkoeling zorgt, is de ventilator. Ook daarom drink ik alleen al op mijn werk 2,5 liter. De communicatie met mijn collega’s verloopt redelijk. Lucas is goed te verstaan, Francis en Noylin proberen ook altijd te helpen en ik kan altijd wat aan ze vragen. Dit gebeurd ook wel eens via skype, het voordeel hiervan is dat ik de antwoorden rustig kan lezen of door google translate kan gooien. Mijn begeleidster, dona Margie, praat een paar woorden engels. Toen ik haar vroeg om een POP( persoonlijk ontwikkelings plan) in te vullen met leerdoelen voor mij, kon ze dit niet zelf. Dit gaat ze nu samen invullen met de president, schijnbaar zijn de uren van de president niet heel kostbaar(navraag leert dat de president hier voluntario is). In Nederland lijkt het mij ondenkbaar dat de president/CEO/manager zich bezig gaat houden met de leerdoelen van een stagiair. Wel mooi die aandacht. In tegenstelling met de rest van Nicaragua heb ik echt het idee dat dit bedrijf iets wil in de toekomst en werkt aan een betere voorwaarden voor de inheemse bevolkingsgroepen.

Dankzij de opgedane kennis Spaans in Nederland en vooral de privé lessen hier is het mogelijk om te functioneren in het bedrijf. Er zijn altijd dingen die overlegd moeten worden of zaken die gewoon gevraagd moeten worden aan je collega’s. Het is wel een proces, elke dag leer ik nieuwe woorden bij of worden bepaalde vormen ‘eigen’. Dit is wel vermoeiend maar ik ervaar het als een beloning dat ik over alles kan praten met de Nica's .

Vorige week zondag tussen de doktoren en expats heerlijk liggen zonnen aan Laguna de Apoyo. Dit maal aan een luxueus hotel, waar men zo vriendelijk was om een zwembad pal naast het meer aan te leggen. Beetje volleyballen, helaas waren we na een uur door zowel onze wedstrijd bal als reserve bal heen. Mede dankzij de prikkelstruiken die naast het zwembad geplant waren. Daarna een muziekje luisteren, Spaanse boek er nog eens bij pakken en genieten van de zon! In de namiddag nog een indrukwekkende regenbui aan zien komen bij het meer, zie de foto's.

Omdat Laguna de Apoyo moeilijk bereikbaar is en er vrij weinig taxichauffeurs aanwezig zijn, waren wij zo slim om het vervoer terug ook gelijk te regelen. Deze taxichauffeur kwam niet opdagen, waarschijnlijk zat hij ergens Flor de Cana te drinken want het was weer eens feest in Masaya. Toen maar voor het dubbele tarief een andere taxi genomen die het hotel had gebeld.

In de grauwe avond nog wat foto’s geschoten van de hipica, ditmaal in Masaya. Doordat het regende was er hier niet veel aan. Ook bij dit feest was het devies weer, stop wat mooie vrouwen in strakke pakjes en laat ze dansen op een wagen met reclame voor diverse merken. De dames gooiden samples naar het volk dat volop geniet van dit soort feesten met gratis chocola, muziek en entertainment.

Afgelopen weekend weer de armoede ontvlucht en twee dagen in Granada vertoefd. Zaterdag dezelfde vis gegeten als enige tijd geleden, was weer heerlijk. Aansluitend naar El Club geweest, fantastische tent. Deze hippe toko is van drie Nederlandse investeerders, mensen komen vanuit heel het land naar deze club. Er wordt een relatief dure entree gevraagd, dit zorgt er dan weer voor dat uitgaan naar deze club alleen is weggelegd voor de rijkere. Geld trekt mooie mensen(vrouwen) aan, dit is een bijkomend voordeel. De flessen rum waren niet aan te slepen die avond, gelukkig hadden we dan ook beperkt budget mee, anders waren we niet leven thuis gekomen. Aan het eind van de avond een taxi naar huis genomen, Joost wilde wel gratis in de kofferbak gaan liggen. Dat vond de chauffeur uiteindelijk te ver gaan. Hij mocht wel gratis mee, maar moest dan maar voorin gaan zitten. Leon zat op de versnellingspook en ik lag gestrekt over Koen, Erik en Manon. Een hilarische avond en dankzij Erik is zowat alles vastgelegd met zijn camera.

De volgende morgen een batidos gedronken in parque central te Masaya met dezelfde groep om de avond van daarvoor te analyseren. De meerderheid had nog een onrustige maag, die dag zou er dan ook niet teveel gedronken worden was de conclusie. In de middag heb ik heerlijk vis gegeten bij de Jockey club. Van 13:00 tot 16:00 was het onbeperkt vis eten. Na het eten nog gezwommen in het “kantoor” waar Sander dagelijkse zijn marketingplannen aan het uitwerken is, het water was lekker warm. Ik was al bijna vergeten hoe warm water voelde.Rond 18:00 weer met een stampvolle bus terug naar de keiharde realiteit, de armoede van Masaya. Snelwandelend richting mijn compound, waar ik achter een dikke poort met een irritante waakhond mij veilig waan.

Joost, ik & Coen

Aah maar die hond is toch lief?! Nee, deze week een heel brood van mij opgegeten, de schone was van stoelen trekken, mijn hangmat kapot bijten, structureel om 4:00 snachts beginnen te blaffen en zo kan ik nog wel doorgaan. Dat doe ik dan ook; mijn handdoek van de stoel trekken en daarop gaan liggen, eten uit de keuken stelen, tegen mij en mijn witte broek op springen en mijn slippers verstoppen. Op deze strapatsen na is Perro inderdaad wel lief.

Op kantoor heb ik deze week aan de missie/visie van het bedrijf, de SWOT, Porter en wat competenties gewerkt. De meeste genoegdoening krijg ik niet uit deze opdracht maar meer uit het werken in een andere cultuur. Deze ervaring is nu al onvergetelijk en ik heb het idee dat een stage in het buitenland mij als persoon ook weer meer ontwikkeld. Ook niet geheel onbelangrijk voor mij. Dit was ook een van de hoofdredenen om in het buitenland stage te gaan lopen. Het exportplan begint steeds meer vorm te krijgen en volgende week wordt er gewerkt aan de marktkeuze voor Jagwood+.

De straten van Masaya stonden blank, doordat een tropische regenbui het bijna een uur volhield kon ik naar huis zwemmen na het sporten. Regen is hier een zegen, de watertonnen worden gevuld voor het drogere seizoen en de natuur krijgt meer kleur. Voor mij was het vervelend. Geen taxi die mij naar huis wilde brengen, waar ze normaal rijen dik je staan op te wachten om je tegen woekerprijzen naar huis te brengen. Naar huis lopen dan maar, zelfs de stoep stond onder water en die zijn al vrij hoog. Op zich allemaal geen probleem, maar de oplettende lezer kan het misschien zelf al bedenken; hier worden regelmatig putdeksels gestolen. Elke stap die ik zette, kon mijn laatst zijn. Met alle voorzichtigheid stapte ik de stoepen af en met een combinatie van lopen en de borstkrol ben ik uiteindelijk na een uur drijfnat thuis gekomen. Normaal is het tien minuten joggen.

Rectificatie van een gedeelte over de taxichauffeurs in Nicaragua, vandaag hield Erik een taxi aan en Erik vroeg aan deze salesboy in spe om ons voor 40 cordoba naar Banpro Altamira(vlakbij deze bank werken wij) te brengen. Bijna net zo meedogenloos als meester onderhandelaar Rijkman Groenink in zijn succes jaren, onderhandelde deze eerlijke(domme?) chauffeur het tarief uit naar 30 cordoba. Zo kan het dus ook in Nicaragua.

De meeste mensen hier missen essentiële basisvaardigheden zoals rekenen bijvoorbeeld. In elke pulperia of tienda staat standaard een rekenmachine, deze wordt dan ook altijd gebruikt. Al koop je twee producten van 10 cordoba, dan nog gaan die vingertjes richting de rekenmachine. Daarnaast kan ik de intelligentie niet heel goed inschatten van de mensen hier. Maar het spreekt voor zich dat het iq hier gemiddeld lager ligt dan in Nederland. Het eq ligt hier denk ik wel hoger, enerzijds komt daar geen brood mee op de plank, anderzijds ogen de mensen hier wel gelukkiger samen.